Sunday, 23 June 2013

အေပါင္း၊ အႏႈတ္

ဒီတခါ ရန္ကုန္ျပန္ေတာ့ အလုပ္ကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ ရန္ကုန္မွာပဲ ေနျဖစ္ေတာ့
မလို ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ တကယ္တမ္း ဂ်ာမနီမွာ ၁၅ႏွစ္နီးပါး ဘ၀ကို အစကျပန္စခဲ့ၿပီး
ထူေထာင္ခဲ့တဲ့ ၊ ေနသားက်ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ဘ၀တစ္ခု၊ အခက္အခဲေတြၾကားက
ၾကိဳးစားရယူထားတဲ့၊ ေက်နပ္မႈရေနတဲ့၊ အာမခံခ်က္ရွိတဲ့  အလုပ္တစ္ခု ဒါေတြကိုစြန္ ့
ထားခဲ့ၿပီး ျမန္မာျပည္မွာ ျပန္အေျခခ် ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ အေတြးေတြ၊ ႏွိဳင္းယွဥ္
စရာေတြ အမ်ားၾကီး ရင္ဆိုင္ခဲ့ရပါတယ္။

က်မ အေမက အသက္ၾကီးလာတာနဲ ့အတူ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးျဖစ္တဲ့က်မ အေမ့
နားမွာ ျပန္ေနသင့္ၿပီ၊ ျပန္ေနရမယ္ဆိုတဲ့ တာ၀န္၀တၱရားေက်ခ်င္မႈ၊ ေက်းဇူတရားဆပ္
ခ်င္မႈေတြက တစ္ဖက္၊ တကယ္လက္ေတြ ့က်က်စဥ္းစားတဲ့ က်မအတြက္ေရွ့ေရးစဥ္းစားမႈ
ကတစ္ဖက္ လက္ေတြ ့မွာ လြန္ဆြဲေနခဲ့မိပါတယ္။

ပထမဆံုးက်မ ဘာလုပ္ခ်င္ပါသလဲ။ အေမ့နားမွာျပန္ေနခ်င္တယ္။ အေမ့ကိုတစ္ေယာက္ထဲ
ထားရတာ စိတ္မေကာင္းဘူး။ ျပန္သြားတာကေျပာသေလာက္မလြယ္ျပန္ဘူး။
က်မတို ့မိသားစု အတြက္ လိုအပ္တဲ့ ပံုမွန္၀င္ေငြ ရႏိုင္မဲ့ အလုပ္တစ္ခုကလည္း မရွိမျဖစ္
လိုအပ္ျပန္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်မ ရန္ကုန္မွာ အလုပ္ရွာတယ္။ ရရင္ျပန္ေနမယ္ေပါ့။

ဒုတိယက က်မ ဘယ္မွာေပ်ာ္သလဲ။ က်မအတြက္ ကိုယ္ဖာသာေမးရမယ့္ေမးခြန္းပါ။
သူတပါးကို ကူညီခ်င္ရင္ မိမိကိုယ္တိုင္လည္း စိတ္ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ရွိဖို ့လိုအပ္ပါတယ္။
ကိုယ္ကိုတိုင္က အဆင္မေျပ၊ စိတ္မေပ်ာ္ရင္ တေျဖးေျဖးနဲ ့ က်မ လူေတြေပၚ ေဒါသထြက္မယ္။
မေက်နပ္မႈေတြျဖစ္လာမယ္။ ရန္ကုန္မွာ မိတ္ေဆြ၊သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ေတြ ့ခ်ိန္ေတြမွာ
က်မေပ်ာ္ပါတယ္။ သူတို ့ဆီကေတာ့ က်မလိုအပ္တဲ့အခါ အကူအညီေတာင္းလို ့ရသလို၊
သူတို ့ကေပးဖို ့လည္းအဆင္သင့္ပါ။
က်မ ဂ်ာမနီမွာ ရွိေနခ်ိန္ေတြမွာ လြမ္းတသသ ျဖစ္ေနခဲ့ရတဲ့ ျမန္မာ့ဓေလ့၊ စရိုက္ေတြ၊
ရိုးသားၾကိဳးစားမႈေတြ၊ ကူညီရိုင္းပင္းမႈေတြ လက္ေတြ ့ရန္ကုန္မွာ က်မ မရရွိခဲ့ေတာ့ပါဘူး။ တိုးတက္ေျပာင္းလဲေနတဲ့ေခတ္ၾကီးမွာ လူေတြရဲ ့ စရိုက္ေတြေျပာင္းလဲ
ေနတာကို အမ်ားၾကီးေတြ ့ရပါတယ္။ ကူညီမႈရဲ ့ေနာက္မွာ ေငြရွိေနသလို၊ ေငြေပးမွသာ
ကူညီမႈရသလိုပါပဲ။
အလုပ္တစ္ခု အပ္ရင္ အရည္အခ်င္းပါမလာပဲ။ ေငြေတာင္းဖို ့သာအားသန္ေန
တာေတြ ့ရတယ္။ မိမိလုပ္ေနတဲ့အလုပ္ေၾကာင္းနားလည္မႈအားနည္းၾကပါတယ္။
မိမိအလုပ္ကို တာ၀န္မယူႏိုင္ၾကတာေတြ ့ရတယ္။
က်မအိမ္မွာ မွန္တံခါးတစ္ခု တတ္ဖို ့စီစဥ္ထားတာနဲ ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက
က်မအပ္ေနက် ကုမၸဏီ ကို ဖုန္းဆက္လိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီတုန္းက က်မအေတြ ့အၾကံဳအရ
အလြန္စိတ္တိုင္က်ခဲ့ရတဲ့ ကုမၸဏီပါ။ ပထမဖုန္းဆက္ေတာ့ က်မသိခ်င္တာဘာမွ မသိရပဲ၊
ေနာက္ဖုန္းနံပါတ္တစ္ခုထပ္ေပးျပန္ပါတယ္။ ဆက္လိုက္ေတာ့ Marketing တာ၀န္ယူ
ထားသူျဖစ္ေနပါတယ္။ သူ ့ကို အက်ိဳးေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ အိမ္ကိုလာၿပီး တံခါးကိုလာတိုင္း
ေစ်းတြက္ေပးဖို ့ေျပာပါတယ္။ ေနာက္ေန ့ ျပန္ဆက္ေပးမယ္ဆိုၿပီး ၂ရက္ၾကာလို ့မဆက္တာနဲ ့
က်မျပန္ဆက္ရပါတယ္။ ေနာက္ေန ့ေတာ့ေရာက္လာပါတယ္။ ေစ်းတြက္ေပးဖို ့လာတဲ့
သူက တိုင္းစရာ ေပၾကိဳးမပါလာပါဘူး။ က်မအိမ္က ေပၾကိဳး ( အကႌ်ခ်ဳပ္တဲ့) နဲ ့ တိုင္းၿပီး
အၾကမ္းတြက္ေပးပါတယ္။ အတိအက်ကို မနက္ျဖန္ သူဖုန္းျပန္ဆက္မယ္ဆိုတာ က်မသာ
ျပန္လာေရာ ႏွစ္ပတ္ၾကာတဲ့အထိ ဖုန္းမဆက္ပါ။
ဒါတင္ပဲလား၊ ေရတိုင္ကီတင္တဲ့ကိစၥ... .. ပိုက္ဆံသာ ကုန္၊လူလည္းပင္ပန္း၊ အလုပ္တခုကို
အလီလီလုပ္ၾကပါတယ္။
ဒီျပသနာေတြက က်မတစ္ေယာက္ထဲမဟုတ္ မိတ္ေဆြေတြၾကားလည္း အလားတူ
ျပသနာမ်ားၾကားေနရပါတယ္။

ဒီလို အေကာင္းအဆိုးေတြ ကို အေပါင္းအႏွဳတ္ေတြလုပ္ရင္း ၃ ပတ္ကုန္သြားေတာ့
က်မ ရန္ကုန္က အလုပ္က ခ်က္ခ်င္းအလုပ္မစႏိုင္လို ့ရက္ေရြ  ့လိုက္တာနဲ ့
ဂ်ာမနီျပန္ေရာက္လာတယ္။
ဂ်ာမနီက အလုပ္ရွင္က က်မ အလုပ္ထြက္မွာစိုးလို ့ လစာတိုးေပးၿပီးတျခားခံစားခြင့္
ေတြညွိေပးဖို ့ ကမ္းလွမ္းျပန္တယ္။

အေပါင္းေတြ၊အႏႈတ္ေတြၾကားမွာ က်မလည္း ရန္ကုန္မွာ အလုပ္ဆက္ရွာေနပါတယ္။
အေမ က်မကို လိုအပ္ေနမွာ ဆို တဲ့ အေတြး၀င္လာရင္ အေပါင္းအႏႈတ္ေတြက
က်မအတြက္အေရးမၾကီးေတာ့ပါဘူး။

15 comments:

Anonymous said...

ရွင္ေလးေရ..
ကုုိယ့္၀မ္းနာကုုိယ္သာသိပါ။
ေသခ်ာေတြးျပီးဆံုုးျဖတ္ပါ။
ဘယ္အေပါင္းကိုုပုုိဦးစားေပးမလဲ။
အလုုပ္ေကာင္းမွာလစာေကာင္းနဲ ့ဆက္လုုပ္တာလည္းအေပါင္း။
အေမ့နားေနျပီးေစာင့္ေရွာက္တာလည္း အေပါင္းပါဘဲ။
အေမ့ကိုုေခၚထားႏုုိင္ရင္ေတာ့အေကာင္းဆံုုးဘဲထင္တယ္ေနာ္။
ဒါလည္းမလြယ္လွဘူးထင္ပါတယ္။
အႏွုုတ္ေတြကိုုေတာ့စိတ္ကုုိျပင္ျပီးခံယူရမယ္ထင္တယ္ေနာ္။
ဘာဘဲဆံုုးျဖတ္ဆံုုးျဖတ္စိတ္ခ်မ္းသာပါေစလိုု ့……
ခ်စ္ခင္ေသာအိုုင္အိုုရာ

ဆုျမတ္မိုး said...

အေမ႔ကိုေခၚထားဖုိ႔အၾကံေပးေစခ်င္ပါတယ္ မရွင္ေလးရယ္...အေ၀းေရာက္ေနသူေတြမုိ႔ ရန္ကုန္ကိုျပန္ခ်င္ေပမယ္႔ ထင္သေလာက္အဆင္မေျပဘူးအမရယ္
အေမနဲ႔အတူတူ ဂ်ာမနီမွာေနႏုိင္ပါေစအမ

ဆုေတာင္းလ်က္
ဆုျမတ္

oakkar7 said...

အမ ရဲ႕ လက္ရွိ career ကိုေတာ႔ ဘာမွန္းမသိပါဘူး၊ တေလာက မိတ္ေဆြတစ္ဦး project တစ္ခုလုပ္တာ လိုခ်င္တဲ႔ ကၽမ္းက်င္သူ မရလို႔ Thai ကေန အဖြဲ႔လိုက္သြား ေခၚခဲ႔ရပါတယ္၊ တကယ္တန္းေတာ႔ သူလိုတာ skilled labor, technician အဆင္႔ေတြပါ၊ ကိုယ္တိုင္ capacity build လုပ္ႏိုင္မွာ အဆင္ေျပတာပါ၊ အဲလို လုပ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ လဲ ကိုယ္ပိုင္ အလုပ္တစ္ခုကိုပဲ ထူေထာင္ဖို႔ တိုက္တြန္းပါတယ္၊ မျပည္႕စုံတာ လိုအပ္ခ်က္ၾကီးတာ လဲ အခြင္႕အေရးပဲ မဟုတ္လားဗ်ာ။

ေနာ္ေနာ္ said...

ရွယ္ပါရေစေနာ္။

Shinlay said...

လာလည္ၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ဇြန္မုိးစက္ said...

အစ္မေရ...

ဇြန္လည္း အေပါင္းေတြ၊ အႏႈတ္ေတြကုိ တြက္ခ်က္စဥ္းစားရင္းနဲ႔ ဒီ့ထက္ပုိေ၀းတဲ့ေနရာကုိ ေရာက္ေတာ့မယ္။ ေလာေလာဆယ္ အေဖနဲ႔အေမကုိေတာ့ ေမာင္ေလးနဲ႔ပဲ ထားခဲ့ရဦးမယ္။
`အေမ က်မကို လိုအပ္ေနမွာ ဆို တဲ့ အေတြး၀င္လာရင္ အေပါင္းအႏႈတ္ေတြက
က်မအတြက္အေရးမၾကီးေတာ့ပါဘူး။´ ဟုတ္တယ္ေနာ္... (ကုိယ့္မွာသားသမီးမရွိတဲ့အေနအထားမ်ိဳးမွာ) မိဘနဲ႔ယွဥ္လာတဲ့အခါ က်န္တာေတြက သူတုိ႔ေလာက္ အေရးမႀကီးေတာ့ဘူးလုိ႔ ညီမလည္း ခံစားရတယ္။

ညီလင္းသစ္ said...

အေဝးမွာ ေရာက္ေနၾကတဲ့ သားသမီးေတြအတြက္ တစ္ခ်ိန္မဟုတ္တစ္ခ်ိန္မွာ တည့္တည့္ႀကီး ရင္ဆိုင္ရတဲ့ အေၾကာင္းပါပဲ၊ ဦးေႏွာက္နဲ႔ ႏွလံုးသား လြန္ဆြဲရတဲ့ ေဟာဒီလို ပြဲမ်ိဳးမွာ တြက္ခ်က္၊ သံုးသပ္ရတာေတြနဲ႔ ေမာၿပီး က်န္ခဲ့မယ္ ထင္တယ္ေနာ္...၊ ေနာင္တကင္းတဲ့ စိတ္ခ်မ္းေျမ႕စရာ လမ္းကို ေ႐ြးခ်ယ္ႏိုင္ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳပါတယ္ အစ္မ႐ွင္ေလးေရ...။

Shinlay said...

ဇြန္ နဲ ့ကိုညီ
တေန ့တေန ့ အလုပ္က ေပးေနတဲ့ ညိွႏႈိင္းမႈေတြက
က်မ ဆံုးျဖတ္မႈကို ေ၀့၀ါးေစတယ္။
ဘာလုပ္ရမလဲ။ တကယ္ေတာ့ က်မကိုယ္တိုင္ပဲ ေရြးရမွာပါ။ က်မေရြးခ်ယ္မႈအေပၚ ေနာင္တ မရခ်င္တာေတြ အမွန္ပါပဲ။ အခ်ိန္ရွိပါေသးတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

ညိဳေလးေန said...

အစ္မရွင္ေလး

ညီမရဲ႕အေဖကေတာ့ ညီမတို႔ေနတဲ့အရပ္မွာ ဘယ္လိုမွ မေနႏိုင္ပါဘူး တဲ့။ အေမစိတ္ခ်မ္းသာမယ့္ ေနရာမွာ ေနေပးလိုက္ရင္ အမလည္း ေနာင္တရ ရမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ယံုၾကည္တယ္။ တျခားအေပါင္းအႏုတ္ေတြအတြက္ ေနာင္တရစရာ ေပၚခဲ့ရင္ေတာင္ " ငါ အေမ့ကို စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ထားလိုက္ႏိုင္တယ္ " ဆိုတဲ့စိတ္က ေျခဖ်က္ေပးႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။

Shinlay said...

အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ညီမေလးညိဳေလးေန။
ဒီအေတြးေလး မေတြးမိခဲ့ဘူး။

Anonymous said...

နားလည္ပါတယ္မရွင္ေလးရယ္။
ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္မွာ အလုပ္လာလုပ္ၾကတဲ.ျမန္မာတိုင္းနီးပါး ခံစားရတဲ.ခံစားခ်က္ပါဘဲ။
တေန.ေန.မွာ လူတိုင္းနီးပါးေတြ.ၾကံဳရမယ္.ခံစားခ်က္ေပါ.။
အေပၚက တေယာက္ေျပာသလိုဘဲ အမအေမစိတ္ခ်မ္းသာထားေအာင္ေနေပးလုိက္ရင္ အမတသက္လံုး ေနာင္တမရႏိုင္ေတာ.ဘူးေပါ.ေနာ္။
ဂ်ာမဏီကိုက အမအခ်ိန္မေရြးျပန္သြားလာလို.ရေနတာဘဲမဟုတ္လား။

Anonymous said...

ိကၽြန္ေတာ့္အျမင္ ေျပာရရင္ မိဘကုိ ရွာေကၽြးဖုိ႔က ေငြလဲလုိတယ္။ မရွင္ေလး ရန္ကုန္ျပန္ေနရင္ အေမကုိ အနီးကပ္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ႏုိင္မွာေတာ့ ဟုတ္တယ္။ လူၾကီးေတြ ေနမေကာင္းလုိ႔ ပုဂၢလိကေဆးရံု တစ္ခါတင္ သိန္းတစ္ရာ၊ သိန္းတစ္ရာ့ငါးဆယ္ ျပိဳက္ခနဲကုန္ေနတဲ့ေခတ္မွာ အဲဒီအတြက္ ေငြေတြ အထုပ္ၾကီး စုျပီးေဆာင္းျပီး မရွိဘဲနဲ႔ေတာ့ အရမ္းမစြန္႔စားေစခ်င္ဘူး အစ္မေရ။ ေနာက္ျပီး အစ္မက အိမ္ေထာင္သည္ဆုိေတာ့ အစ္မထက္ အသက္ၾကီးတဲ့ ခင္ပြန္းကုိ ထားပစ္ခဲ့ရင္လဲ တစ္ဖက္က အစ္ကုိခမ်ာ သနားဖုိ႔ ေကာင္းလားလုိ႔။ တစ္ေယာက္ေယာက္က လာလုိက္ျပန္လုိက္ လုပ္မယ္ဆုိရင္လဲ ေရရွည္က် မလြယ္ဘူး။

SSK said...

က်မနဲ ့အတူတူပါဘဲ ့ခုက်မအေမရိကားမွာေနေနရတယ္အေမကတေယာက္တည္းၿမန္မာၿပည္ေနရေတာဘယ္လို့မွ
စိတ္မေကာင္းဘူး....အဲလိုၿမန္မာၿပည္ၿပန္မိတာ အၾကိမ္
ၾကမ္အခါခါပါဘဲ ့....လက္ေတြ ့ေတာအေပါင္းေတြအ
ႏွူတ္နဲ ့ေယာက္ယက္ခတ္ေနတယ္.....

Shinlay said...

Anonymous..SSK ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
အခုထိေတာ့ .... ... ...
အေျခအေနတခုေတာ့ ထင္ထင္ရွားရွားျဖစ္လာမယ္ထင္ပါတယ္။

မီးမီးငယ္ said...

ဖတ္ၿပီးစိတ္ထဲမေကာင္းဘူး...
ဟုတ္တယ္ေနာ္..
အေမနဲ ့လည္းေနခ်င္တယ္..
အေျခအေနကိုလည္းၾကည့္ရေသးတယ္..
ရန္ကုန္က ဒီတခါစိတ္ပ်က္စရာအေကာင္းဆုံးပါဘဲ..
ညစ္ပတ္ၿပီးရွဳပ္ပြထေနတာဘဲ..
က်မတို ့ေတာ့ျပန္ဖို ့ဆုံးျဖတ္ထားၾကတယ္။
ရန္ကုန္ဟုတ္ဘူး..ေတာမွာဘဲေနေတာ့မယ္..
ဟိုက်ျပန္ဆုံၾကတာေပါ့..