Sunday, 3 April 2016

က်မရဲ ့စက္ဘီးအေၾကာင္း

မေန ့က က်မေစ်းသြားေတာ့ စူပါမတ္မွာ စက္ဘီးေတြေရာင္းေနတာေတြ ့တယ္။ စက္ဘီးကိုျမင္ျမင္
ခ်င္းသေဘာက်သြားပါတယ္။ အိမ္ေရာက္တာနဲ ့ကိုေသာမတ္စ္ကိုေျပာေတာ့ သူက ခ်က္ခ်င္းပဲ
သြား၀ယ္မယ္ဆို ျပီး၀ယ္ျဖစ္သြားပါတယ္။


စက္ဘီးက အိမ္ေရာက္မွ ေျခနင္းျပန္တတ္၊ လက္ကိုင္ျပန္တည့္စတာေတြ ကိုယ္ဘာသာကိုယ္ ျပန္လုပ္ရပါတယ္။ က်မတို ့ကလည္း စက္ေတြဘာေတြ တတ္တာျဖဳတ္တာ
ကၽြမ္းက်င္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးေခၽြးျပန္သြားေပမဲ့ ေျခနင္းေတာင္ မတတ္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။

ဒါနဲ ့ ျမိဳ ့ထဲကစက္ဘီးဆိုင္ကို တြန္းျပီးယူသြားၾကပါတယ္။ က်မတို ့ျမိဳ ့မွာ ရွိတဲ့ တစ္ဆိုင္ထဲေသာ စက္ဘီးဆိုင္ကသူတို ့ဆိုင္က ၀ယ္တာမဟုတ္လို ့မျပင္ေပး( မဆင္ေပး)ပါဘူးတဲ့.။ ဒါနဲ ့အနားက ျမိဳ ့မွာ ရွိတဲ့ အသိဆိုင္ ကိုသြားမယ္ဆိုျပီး ဘူတာရံု ေရာက္ေတာ့ ဒီေန ့ ရထားလမ္းေတြျပင္ေနလို ့ ရထားမထြက္ပါတဲ့။
ေမာျပန္ေရာ။ ဒါနဲ ့အိမ္ေရာက္ေတာ့ ကားနဲ ့သယ္သြားမယ္လို ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကားနဲ ့က မဆန္ ့ျပန္
ဘူး။ ေမာျပန္ျပီ။

က်မလည္း ဇြဲမေလွ်ာ ့ပဲ ဂူဂယ္ကို ဖြင့္ၾကည့္ ေတာ့ နဲနဲ သိလာပါတယ္။ ဒါနဲ ့ပဲေနာက္ဆံုးေတာ့
အဆင္ေျပသြားၿပီး အစမ္းေမာင္းၾကည့္ တာလည္းအဆင္ေျပတာနဲ ့က်မ ေပ်ာ္သြားတာေပါ့။

ဒီေန ့ေတာ့ က်မတို ့စက္ဘီးစီးထြက္ၾကပါတယ္။ ၿမိဳ ့တၿမိဳ ့ေရာက္ေတာ့ ပြဲလုပ္ေနတာနဲ ့ ဆိုင္ေတြ
ဖြင့္တာနဲ ့ၾကံဳေရာ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ့က်မ စက္ဘီးလက္ကိုင္က ေခ်ာ္သြားတာနဲ ့အနားရွိတဲ့
စက္ဘီးဆိုင္ကို ေရာက္သြားပါတယ္။ ဒီေန ့ေတာ့က်မ ကံေကာင္းသြားျပန္တယ္။
အဲ့ဒီဆိုင္က အလြန္သေဘာေကာင္းၿပီး က်မ စက္ဘီးေလးကို အခမဲ့ျပင္ေပး၊စစ္ေပးပါတယ္။

က်မငယ္ငယ္က စက္ဘီးစသင္ေတာ့ က်မသူငယ္ခ်င္းရဲ ့သံုးဘီးေထာက္စက္ဘီးေလးနဲ ့ စသင္ရတာပါ။
သူနဲ ့က်မအစ္ကို၀မ္းကြဲက ေမာင္ဗမာစက္ဘီး ကို တလွည့္စီစီးၾက၊ က်မက အေနာက္ကေန
သံုးဘီးေထာက္ကေလးနဲ ့လိုက္ေပါ့။ ဒီလိုနဲ ့က်မစက္ဘီးစီးတတ္သြားပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာဆိုေတာ့ လမ္း
ၾကားထဲပဲစီးရေတာ့ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ေတာ့ မရွိပါဘူး။

ဂ်ာမနီေရာက္မွ စက္ဘီးစီးထပ္က်င့္ ရင္း ဟိုနားဒီနားစီးျဖစ္ပါတယ္။က်မ ဂ်ာမနီမွာ စက္ဘီး ၄စီး
အခိုးခံရတယ္။ ဒီေန ့ေတာ့ စက္ဘီးခတ္တဲ့ေသာ့ၾကီးၾကီး၀ယ္လာခဲ့ပါတယ္။

Sunday, 2 August 2015

အေတြးနယ္

စိတ္ေတြျငိမ္ေအာင္ အာရံုစိုက္ဖို ့ၾကိဳးစားလိုက္တိုင္း
အေတြးေတြက ဟိုက၀င္လာ၊ဒီကိုေရာက္သြား၊
သတိကပ္ၿပီး အသိနဲ ့မွတ္ျပန္လည္း
မၾကာပါဘူး၊
အေတြးထဲ မွာ စာေတြေရးလိုက္။ပံုေတြေဖၚလိုက္
ခရီးေတြသြားလိုက္၊ ရန္ေတြျဖစ္လိုက္၊
ခ်စ္လိုက္၊မုန္းလိုက္၊
ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ေအးခ်မ္းပါ့မလဲ.... ... ...


Monday, 22 June 2015

အေတြးခရီး




ခရီသြားရတာ က်မေပ်ာ္ပါတယ္။ ခရီးမထြက္ခင္ကတည္းက ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ရတာကလည္း ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။
ခရီးသြားရက္နီးလာေလေလ က်မစိတ္လႈပ္ရွားေလေလေပါ့။
အထူးသျဖင့္ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ရေတာ့မယ္ဆိုရင္ပိုစိုးပါတယ္။
က်မတို ့ေနတဲ့ ေနရာကေန ေလဆိပ္ရွိတဲ့ ဖရန္ ့ဖြတ္ ကို သြား ဖို ့
အျမန္ ရထားစီးရတာက ၂ နာရီၾကာ ေတာ့ မနက္အေစာၾကီး
ကတည္းကအိပ္ရာကထ၊ Freiburg ကို သြားဖို ့ရထားအမီ သြားရပါတယ္။ 
Freiburg ကမွ အျမန္ရထားစီးရမွာ ကို။ ရထားေပၚေရာက္တာနဲ ့ က်မ 
အေတြးထဲမွာ ေျပာမတတ္တဲ့ ခံစားမႈမ်ိဳး အျမဲခံစားရပါတယ္။ ဂ်ာမနီကိုလြမ္း
သလို လို ၊ ျမန္မာျပည္ သြားဖို ့ေပွ်ာ္သလိုလို၊ ေလယာဥ္စီးရမွာ မို ့ 
စိတ္လႈပ္ရွားသလိုလို… ခံစားမႈမ်ိဳးစံုနဲ့ေပါ့။
ေလဆိပ္ေရာက္ရင္ က်မရဲ ့အာရံုမွာ ခရီးတေလွ်ာက္ အဆင္ေျပဖို ့အေတြးပဲ
ရွိပါေတာ့တယ္။ ေလဆိပ္ေတြကို က်မ ၾကိဳက္ပါတယ္။ လူမ်ိဳးစံု၊ အေရာင္မ်ိဳးစံု၊
အားလံုးက တက္ၾကြေနၾကတယ္။ ဂ်ာမနီမွာ အဂၤလိပ္စကားေျပာလိုအရဆံုး
ေနရာတစ္ခုလို ့က်မထင္ပါတယ္။ ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ေတာ့ က်မေဘးမွာ
ဘယ္သူထိုင္မလဲ။ သေဘာေကာင္းပါရဲ့လား၊ စသျဖင့္ အေတြးေတြနဲ ့ေပါ့။
ေလယာဥ္ေပၚ ေကၽြးတာစားၿပီးတာနဲ ့ၾကိဳးစား ၿပီးအိပ္ရတယ္။ ဒါမွ ရန္ကုန္ေရာက္ရင္
လန္းဆန္းေနေအာင္။ အမ်ိဳးေတြနဲ ့ စကားေတြအမ်ားၾကီးေျပာႏိုင္ေအာင္၊ 
က်မရဲ ပိတ္ထားတဲ့ အိမ္ခန္းေလးကိုရွင္းရေအာင္ အားေတြျပည့္ေနဖို ့လိုတယ္ေလ။
ဒီလိုနဲ ့ေလယာဥ္ဘန္ေကာက္ကိုဆိုက္ေတာ့ အာရွရဲ ့ အေငြ ့အသက္ကို ရပါတယ္။
ပူေႏြးတဲ့ေလ၊ ေအးေနတဲ့ ေလေအးစက္အခန္း၊ ပရုပ္နံ ့သင္းေနတဲ့ ေလဆိပ္ရဲ ့အနံ ့။
ဒါေတြကို ေတြ ့ထိမိတာနဲ ့က်မ အာရွကိုျပန္ေရာက္ၿပီဆိုတာ သိလိုက္ပါတယ္။
ဘန္ေကာက္ေလဆိပ္ က ဆိုင္ေတြက ၀ယ္ခ်င္စရာ ေတြၾကီးပါပဲ။ မ်ားေသာအားျဖင့္
ဘန္ေကာက္ ေလဆိပ္မွာ အခ်ိန္မရွိပါဘူး။ ရန္ကုန္သြားမဲ့ ေလယာဥ္ ရွိရာ ဂိတ္ကို
ေျပးရပါတယ္။ Departure Gate ကို ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ျမန္မာအသံေတြ ၾကားရပါ
ၿပီ။ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြကို ေတြ ့ရပါၿပီ။ က်မ အမိေျမနဲ ့နီးလာၿပီဆိုတဲ့ အသိေၾကာင့္
က်မေပ်ာ္ေနတယ္။
ရန္ကုန္သြားတဲ့ေလယာဥ္က ခဏပဲစီးရတယ္။ လာေကၽြးတာစားလိုက္၊ လာေပးတဲ့ပံုစံ
 ျဖည့္ရနဲ ့အခ်ိန္က ခဏေလးကုန္သြားပါတယ္။ ေလယာဥ္ ရန္ကုန္ကို
ေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ က်မ ေလယာဥ္ေပၚကျမင္ေနရတဲ့ျမင္ကြင္းကိုၾကည့္ရင္း
က်မ ဒီတေခါက္ ေဘးမသီရန္မခ ျပန္လာႏိုင္ၿပီး အေမ့ကိုျပန္ေတြ ့ခြင့္ရၿပီဆိုတဲ့
အေတြးနဲ ့မ်က္ရည္ အျမဲက်ရပါတယ္။
ေလယာဥ္ဆိုက္တာနဲ ့ အျမန္ဆံုး ေလယာဥ္ေပၚကေျပးဆင္းခ်င္ပါတယ္။
ရန္ကုန္မွာ ရွိေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြကို အလကားကုန္သြားမွာ က်မစိုးရိမ္ပါတယ္။
ေလဆိပ္ကေန အိမ္အသြားလမ္းတေလွ်ာက္ သြားေနတဲ့ကားေတြ၊ 
လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့သူေတြ၊ အေဆာက္အဦးေတြကုိၾကည့္ရင္း က်မ
ရန္ကုန္ကို ေရာက္ၿပီး၊ လာေတာ့လည္း ခဏေလးပါလားလို ့ေတြးရင္း
ရန္ကုန္ရဲ ့ေျပာင္းလဲမႈေတြ ကို ရွာေနမိပါတယ္။
ဒီႏွစ္ ျမန္မာျပည္ျပန္ရတဲ့ ရက္က တစ္လေလာက္ေနာက္က်ေတာ့ က်မ
အေတြးထဲက ခရီးစဥ္ေလးနဲ ့အလြမ္းေျပ ခရီးႏွင္လိုက္ပါတယ္။
မၾကာခင္ေတာ့ က်မ အေတြးထဲက ခရီးစဥ္ေလး အေကာင္အထည္ေပၚလာမွာပါ။

Tuesday, 16 June 2015

သူစိမ္းေတြ မ်ားေနျပီလား




ဂ်ာမနီႏိုင္ငံမွာ ဒုကၡသည္အျဖစ္လာေရာက္ခိုလႈံဖို ့ ေလွွ်ာက္လႊာတင္လာသူက ၂၀၁၄ 
စာ၇င္းအ၇ ၂ သိန္းေက်ာ္ရွိပါတယ္။ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္မွာ ေလွ်ာက္လႊာတင္သူေပါင္း 
၄သိန္းေက်ာ္အထိ တက္လာမယ္လို ့ခန္ ့မွန္းထားပါတယ္။
အေၾကာင္းအမ်ိဳ းမ်ိဳးေၾကာင့္ ၀င္ေရာက္လာၾကသူ ေတြအတြက္ အစိုးရရဲ ့ေထာက္ပံ့
ေပးမႈက မနည္းပါဘူး။ အဲ့ဒီသူေတြ က တေန ့မိမိေျခေထာက္ေပၚရပ္တည္လာ ႏိုင္တဲ့ 
အခ်ိန္မွာမိမိ ကို ေထာက္ပံ့ ေပးခဲ့တဲ့ အစိုးရနဲ ့တိုင္ျပည္ အေပၚ ျပန္တာ၀န္ေက်ၾက
ပါသလား။

အလုပ္ လုပ္ေနေပမဲ့ တရား၀င္မလုပ္ပဲ ခိုးလုပ္ၿပီး အစိုးရေထာက္ပ့ံတာ မွီစားေနသူေတြ၊ အလုပ္ခ်ိန္ ေလွ်ာ့ျပၿပီး ၀င္ေငြနည္းေနလို ့ အစိုးရအေထာက္အပံ့ ဆက္ေတာင္းေနသူေတြ စသျဖင့္ တစ္သီးစား၊ ႏွစ္သီးစား လုပ္စားေနသူေတြ ေတြ ့ရတိုင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။ 

မိမိ ႏိုင္ငံက ေန ခိုလႈံခြင့္ယူၿပီး ေရာက္လာ သူ ေတြ ၾကားထဲ ဒီလိုသတင္းေတြ ၾကားတိုင္း က်မ မိမိ လူမ်ိဳးေတြ အတြက္ ရွက္မိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဂ်ာမန္ေတြ က ဒုကၡသည္ေတြအေပၚ (ႏိုင္ငံျခားသားေတြအေပၚ) အျမင္မၾကည္ၾကတာ မဆန္းပါဘူး။ လူေတြြကလည္း မိမိ အတြက္ဆို ရသေလာက္ ယူမယ္ဆိုၿပီး ဒီကိုေျပးလာၾကတာပဲေလ။ ရတဲ့ အခြင့္အေေရးကို ရသလုိယူၾကေတာ့တာပဲ။ 

အခုတေလာ ဒုကၡသည္ေတြ အီတလီကို အလံုးအရင္းနဲ ့ေရာက္လာၿပီး အီးယူႏိုင္ငံေတြ ကို ဆက္လာဖို ့ ၾကိဳးစားေနၾကတာ ၾကားေနရျပန္တယ္။ ဆီးရီးယား ကသူေတြကလည္း လာခ်င္ၾကသလို အေရွ့ဥေရာပဘက္ ကလည္း ၀င္လာခ်င္ၾကတယ္။
ဂ်ာမန္ အစိုးရ ေပၚလစီအရ လက္ခံမယ္ေျပာေနေပမဲ့ ျပည္သူေတြၾကားမွာ မေက်နပ္မႈေတြ မ်ားလာေနပါတယ္။ တိုင္းျပည္ရဲ ့ ေထာက္ပ့ံႏိုင္မႈ ဘယ္ေလာက္အထိရွိႏိုင္မလဲ။ တေန ့ၾက ဒီလူေတြက တိုင္းျပည္ကို တကယ္ ျပန္ၾကည့္ၾကမွာလား။

မိမိ ၀င္ေငြခြန္ေတြနဲ ့လိုအပ္ေနတဲ့ ေနရာေတြမွာ ျပန္ျဖည့္ေပးၾကမွာလား။
ဂ်ာမနီကို ဒုကၡသည္အျဖစ္လာၾကဖို ့ မိမိတို ့ဘာသာ နည္းအမ်ိဳးးမ်ိဳ းနဲ ့လာၾကတာပါ။ မိမိတို ့ ေရြးထားတဲ့ တိုင္းျပည္နဲ ့လူမ်ိဳးအေပၚ အျပစ္ေျပာ အမုန္းပြား၊ အျမတ္ထုတ္ေနလို ့ သင့္ေတာ္မယ္မထင္ပါဘူး။ 
 ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြတေျဖးေျဖးမ်ားလာရင္ ဂ်ာမနီ ေရွ့ေရး မလြယ္ပါ။
လူမႈေရးျပသနာေတြ အမ်ားၾကီးျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။

ဂ်ာမနီ ေရာက္လာရင္ ပိုက္ဆံအမ်ားၾကီး ရွာလို ့မရပါဘူး။ ဂ်ာမန္ေတြ ကိုယ္တိုင္လည္း ၀င္ေငြအမ်ားၾကီးမရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ ့ဂ်ာမနီရဲ ့ Social System ကေကာင္းေတာ့ မေၾကာင့္မက်
ေနရပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြထဲမွာ တကယ္ ၾကိဳးစား လုပ္ကိုင္ေနသူေတြလည္း အမ်ားၾကီးပါ။
တေန ့က ဗီယက္နမ္ မိသားစုနဲ ့ေတြ ့ပါတယ္။ ကေလး၂ေယာက္ရွိၿပီး အလုပ္ၾကိဳးစားၾကပါတယ္။
အမ်ိဳးသမီးျဖစ္သူက ဘာေျပာလည္းဆိုေတာ့ ငါတို ့အစိုးရဆီကအေထာက္အပံ့မယူရပဲ ေနႏိုင္တာကို ဂုဏ္ယူေနတယ္တဲ့။
System ေကာင္းတာကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး အျမတ္ ထုတ္ၾကသူေတြ မ်ားလာရင္ေတာ့။

Tuesday, 14 April 2015

တူမေလးနဲ ့အတူ

ဂ်ာမနီေရာက္ကတည္းက ေဆြမ်ိဳ ဳး အရင္အခ်ာထဲက ပထမဆံုးက်မဆီလာလည္တာက
တူမေလးသူသူပါ။ က်မ ဂ်ာမနီကိုထြက္လာေတာ့သူက ၂ႏွစ္ခြဲသာသာရွိေသးတယ္။
က်မတို ့အိမ္လာလည္တိုင္း ၾကီးၾကီးအိသြား၊ ဒါသမီးအိမ္လို ့ေျပာေလ့ရွိတယ္။
ဘယ္ကိုသြားရမွာလဲလို ့ေမးတိုင္း သြား ေသာမတ္စ္ဆီကိုသြားဆိုၿပီး ေျပာေလ့ရွိတာ
မွတ္မိေသးပါတယ္။ က်မနဲ ့ကိုေသာမတ္စ္တို ့ရန္ကုန္ကို ပထမဆံုးျပန္လာေတာ့
သူသူေလဆိပ္ကိုလာၾကိဳ တယ္။ က်မက သူသူနဲ ့ေတြ ့ရင္ ကိုက္စားလိုက္မယ္လို ့
ေျပာဖို ့ကိုေသာမတ္စ္ကိုသင္ထားတယ္။ ကိုေသာမတစ္ကလည္း ေလဆိပ္မွာ ကေလးကို
ေတြ ့တာနဲ ့ ကိုက္စားပစ္လိုက္မယ္လို ့ေျပာေတာ့ သူသူ ့ခမ်ာ တလမ္းလံုးငိုရွာတယ္။

က်မတို ့ေနာက္ႏွစ္ေတြ ရန္ကုန္ျပန္တိုင္ သူသူနဲ ့ေတြ ့ၾကတယ္။ တေန ့ေရႊတိဂံုဘုရားသြား
ၾကေတာ့ လျပည့္ေန ့လူေတြမ်ားေနေတာ့ ကိုေသာမတ္စ္မွာ သူသူ ့ကို ဂုန္းပိုးၿပီး
ဘုရားပတ္ရတယ္။ ျပန္ေတြးလိုက္ရင္ အမွတ္ရစရာေတြအမ်ားၾကီးပါ။
အခုေတာ့ သူသူ က ၁၈ ႏွစ္ေတာင္ရွိသြားၿပီ။ သူ ၁၈ႏွစ္ေမြးေန ့ကို ဂ်ာမနီမွာ လုပ္ျဖစ္တယ္။

သူသူေရာက္မလာခင္ အမ်ားၾကီးၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားၾကတယ္။ သူလာရင္ ပ်င္းမေနရေအာင္၊
သူ ့အတြက္ လာရတာအက်ိဳ းရွိေအာင္ စဥ္းစားၿပီးျပင္ဆင္ထားၾကတယ္။
သူေရာက္လာေတာ့ က်မအတြက္ တကယ္အေဖၚရပါတယ္။ အမိ်ိဳ းေတြ အေၾကာင္း၊ မိတ္ေဆြ
ေတြ အေၾကာင္း၊ ဟိုအေၾကာင္းဒီအေၾကာင္း ေျပာၾကတာစံုေနေရာ။ ရီစရာေတြေျပာ ရီၾကတာ
လည္း ခဏခဏ၊ စားၾကတာကလည္း ေျပာမေနနဲ ့ေတာ့။ ဟိုဟာခ်က္စာ.၊ဒီဟာ၀ယ္စားနဲ ့။
 က်မလည္း ကိုယ္အေလးခ်ိန္တိုးလာၿပီ။

က်မတို ့စေနတနဂၤေႏြေန ့ေတြမွာ ခရီးထြက္ၾကဖို ့စီစဥ္ထားတယ္။ ၾကားရက္ေတြက က်မ
အလုပ္ရွိေနေတာ့ သူခမ်ာပ်င္းေနရွာမွာ။ ေတာ္ပါေသးရဲ ့က်မကေန ့လည္ဆိုျပန္ေရာက္လို ့။

သူသူကထင္ထားတာထက္လိမၼာတယ္။ သတၱိလည္းရွိတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္နဲ ့လိုက္ေလွ်ာ္စြာ
ေနတတ္တယ္။ ဒီတပတ္ေတာ့ သူသူ က်မတို ့ျမိဳ ့က ေဆးရံုတစ္ရံုမွာ ေလ့လာေရးဆင္းေန
ေလရဲ ့။ သူျပန္လာရင္ တေန ့တာအေတြ ့အၾကံဳေတြေျပာရင္း ရီၾကရတယ္။
ဂ်ာမနီမွာ က်မတို ့မိသားစုအျပင္ တျခား ဂ်ာမန္ ေတြၾကား သူ ့ကို အေတြ ့အၾကံဳရေစခ်င္တယ္။
သူတို ့ေတြဘယ္လို အလုပ္လုပ္ၾကတယ္၊ ဘယ္လို  စနစ္တက်လုပ္ၾကတယ္၊ဘယ္လိုပင္ပန္းတယ္
စသျဖင့္ဂ်ာမန္ေတြရဲ ့ဓေလ့စရိုက္ကို ေလ့လာေစခ်င္တယ္။

ခဏေန သူသူျပန္လာေတာ့မွာ ဆိုေတာ့ က်မ ထမင္းပြဲသြားျပင္လိုက္အံုးမယ္ေနာ္။ေနာက္မွ
ဆက္ေရးပါအံုးမယ္။

Monday, 17 November 2014

လူသစ္၊ ေနရာအသစ္

ဒီေန ့ လူတေယာက္ကို အလုပ္ကထုတ္လိုက္ရတယ္။ အလုပ္သာခန္ ့ေပးခ်င္
တာပါ။ အလုပ္က ထုတ္ရတာ ေတာ့မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့လည္းေရရွည္မွာ
အဆင္ေျပမဲ့အေျခအေနလည္းမရွိတာနဲ ့ အစမ္းခန္ ့ကာလမွာပဲ ထုတ္လိုက္
ရတာ ပိုေကာင္းပါတယ္။

လူသစ္တစ္ေယာက္ အလုပ္သစ္တစ္ခုကိုေရာက္လာရင္ အစပိုင္းမွာ
အခက္အခဲရွိတတ္ၾကပါတယ္။ လက္ရွိ ရွိေနၿပီးသား လူေဟာင္းေတြနဲ ့ ဆက္ဆံ
ေရးပိုင္း အဆင္ေျပေအာင္ ဘယ္သူက ဘယ္လိုဆိုတာ ေလ့လာရပါတယ္။
အထက္က ဆရာ၀န္ ေတြက လူနာေတြကို ေဆးကုတဲ့အခါ သူတို ့ ကိုယ္ပိုင္
ပံုစံေတြရွိၾကတယ္။ ဆရာ၀န္ ၃ ေယာက္မွာ ဘယ္သူတာ၀န္က်ရင္ဘယ္လို
ျပင္ဆင္စီစဥ္ေပးရမယ္ဆိုတာ သိထားရတယ္။
လူအမ်ိဳဳးမ်ိဳး ပံုစံအမိ် ဳးမ်ိဳ းေလ။ လူေဟာင္းေတြက ေႏြးေထြးစြာ ၾကိဳဆိုေပမဲ့လည္း
လူသစ္က ေရာက္ထဲကိုက ငါကဘာဆိုတာစျပေနရင္လည္း လုပ္ငန္းခြင္ဆက္ဆံ
ေရးမွာ မလြယ္ျပန္ဘူး။  ငါကလူသစ္ေပမဲ့ လက္ရွိ လုပ္ေနၾကပံုစံကို ခ်က္ခ်င္း
 ေျပာင္းလဲဖို ့ၾကိဳးစားရင္လည္း လူေဟာင္းေတြနဲ ့အဆင္မေျပျပန္ဘူး။
အလုပ္ရဲ  ့ သေဘာသဘာ၀ကို အခ်ိန္ယူ ေလ့လာ၊ပါ၀င္လုပ္ကိုင္ျပီးတဲ့အခါမွ
ျပဳ ျပင္ေျပာင္းလဲမႈအတြက္ အၾကံျပဳ ေပး ရင္ ပိုနည္းလမ္းက်ထိေရာက္မယ္ထင္ပါတယ္။

အလုပ္သစ္ထဲကိုေရာက္လာရင္ ေလ့လာသင္ယူခ်င္စိတ္ပါယူလာဖို ့လိုပါတယ္။
ဒါေလးမ်ားငါလုပ္ဖူးသားပဲ ဆိုေပမဲ့ ပရိုဂရမ္ကြဲလြဲမႈေတြ၊ နည္းပညာကြဲလြဲမႈ
ေတြရွိေနေသးတာကို ေမ့မထားသင့္ပါဘူး။ ရသမွ်အခ်ိန္မွာ ရသလို သင္ယူ
ေလ့လာႏိုင္မႈကလည္း လူသစ္တေယာက္ရဲ ့ စြမ္းရည္ဆိုပါေတာ့။
မသိတာကိုေမး၊ ရွင္းျပတာကို စိတ္၀င္တစား နဲ ့သင္ယူတယ္ဆိုရင္
အလုပ္ေပးသူအေနနဲ ့ လူသစ္ကို အမွတ္ေကာင္းေကာင္းေပးေနမွာပါ။
မတတ္တဲ့သူကို တတ္ေအာင္သင္ေပး ႏိုင္ေပမဲ့ လုပ္ခ်င္စိတ္
မရွိတဲ့သူ၊ သင္ယူခ်င္စိတ္မရွိတဲ့သူကိုေတာ့ လက္တြဲေခၚရတာအလြန္
ခက္ပါတယ္။

အလုပ္ခ်ိန္က အလုပ္ခ်ိန္ပဲလို ့ဆိုေပမဲ့ လူသစ္တေယာက္အတြက္ တခါတေလ
မိမိသင္ယူႏိုင္ဖို ့အခ်ိန္ပို ယူရတာေတြကို မတြက္ကပ္ သင့္ပါဘူး။ အခ်ိန္ပိုကို
၅ မိနစ္ ၁၀မိနစ္ကအစမွတ္ၿပီး နားရက္ယူျပစ္လိုက္ေတာ့ က်န္တဲ့သူေတြ
ကဘာလုပ္ၾကမလဲ။ သူ ့အစားပိုလုပ္ရျပန္ေရာ။

မိမိရဲ ့အလုပ္က ၀န္ေဆာင္မႈေပးရတဲ့အလုပ္။ မိမိဆီလာတဲ့သူကို အျပံဳးနဲ ့၊ခ်ိဳသာ တဲ့စကားလံုးေတြနဲ ့ ေႏြးေထြးစြာၾကိဳဆိုရမယ့္အလုပ္။မိမိစိတ္ထင္တိုင္းေျပာလို ့
ဆိုလို ့မရပါ။ အလုပ္သေဘာအရ စိတ္ပင္ပန္းမႈေအာက္မွာ လုပ္ႏိုင္ရပါမယ္။
ဒါ့အျပင္ ဒီေနရာကေတာ့ပင္ပန္းတယ္၊ ဟိုေနရာကေတာ့ သက္သာတယ္ေရြးလို ့မရပါဘူး။
လူတစ္ေယာက္တကယ္အလုပ္လုပ္တယ္ဆိုရင္ ေနရာတိုင္းဟာ ပင္ပန္းတဲ့ေနရာေတြ
ပါပဲ။ 

တကယ္တမ္း စိတ္၀င္တစားလုပ္မယ္ဆိုရင္ လူသစ္တေယာက္ဟာ ၃လေလာက္
ၾကာရင္ အလုပ္ထဲမွာ ေနသားက်လာပါတယ္။ ၆လေလာက္ၾကာရင္ေတာ့ ကၽြမ္းက်င္
လာပါတယ္။ အလုပ္ထဲမွာ ကၽြမ္းက်င္မႈရွိလာတာနဲ ့အမွ် အလုပ္လုပ္ရတာေပွ်ာ္လာပါတယ္။
လူသစ္တေယာက္က ၆လၾကာတဲ့အထိ ဘာမွလက္လႊတ္လို ့မရေသး၊ လူေဟာင္း
ေတြနဲ ့ဆက္ဆံေရးကလည္းအဆင္မေျပေသးဘူးဆိုရင္ေတာ့ သူ နဲ ့ဒီအလုပ္ မကိုက္
ညီဘူးလို ့ပဲ သတ္မွတ္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။ 

Saturday, 15 November 2014

Wilhelm Straße ဆိုတဲ့လမ္းကေလး

Wilhelm Straße လို ့ေခၚတဲ့လမ္းကေလးက က်မအလုပ္လုပ္တဲ ့ Freiburg
ျမိဳ  ့မွာရွိပါတယ္။ ဒီလမ္းေလးက က်မနဲ ့အရင္က ခပ္စိမ္းစိမ္းပါ။
အဲ ့ဒီလမ္းထဲမွာ ရွိတဲ ့ Goethe Institut ကိုေတာ့ ပြဲရွိရင္တခါတေလေရာက္တာ
ပဲရွိပါတယ္။ အခုေတာ့ဒီလမ္းကေလးက က်မနဲ ့ရင္းႏွီးလာပါတယ္။

က်မတို ့ Freiburg ျမိဳ ့မွာ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၾသဂုတ္လထဲကစၿပီး ျမိဳ ့ထဲကိုျဖတ္တဲ့
tram လမ္းေတြျပင္တာနဲ ့ ေအာက္တိုဘာလအထိပိတ္ထားပါတယ္။
က်မလည္း အလုပ္ကို ဘူတာကေနလမ္းေလွ်ာက္သြားရပါတယ္။
အရင္က အလုပ္အသြားကိုပဲ လမ္းေလွ်ာက္ေပမဲ ့ အခုေတာ့ အသြားအျပန္ေလွ်ာက္
ရပါေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ အလုပ္ကို အျမန္ဆံုးသြားႏိုင္မဲ့ လမ္းကို ရွာရပါေတာ့တယ္။
ဒါနဲ ့ပဲ က်မ  Wilhelm Straße ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။

အစပိုင္းေတာ့ ဒီလမ္းက အလြန္ပ်င္းစရာေကာင္းတဲ့လမ္းလို ့ထင္မိတယ္။ျမိဳ ့ထဲက
ျဖတ္ေလွ်ာက္ေနက်ဆိုေတာ့ ဟိုဆိုင္ေငးဒီဆိုင္ေငးနဲ ့လမ္းေလွ်ာက္မွန္းမသိသာဘူးေလ။
Wilhelm Straße   ကေတာ့ အိမ္ေတြမ်ားတယ္။ ၾကည့္စရာ သိပ္မရွိဘူး။ ဒါေပမဲ့
တေျဖးေျဖးနဲ ့က်မဒီလမ္းကို သတိထားမိလာတယ္။

လမ္းထိပ္မွာ နာမယ္ၾကီးတဲ့  Goethe Institut ရွိေတာ့ ေန ့ခင္းပိုင္းက်မအိမ္ျပန္
ခ်ိန္ဆို ႏိုင္ငံစံုကလာတဲ့ေက်ာင္းသားေတြကို အနီးအနားမွာ ေတြ ့ရတယ္။ က်မေတာင္
ျမန္မာေက်ာင္းသားမ်ားပါမလားလို ့ ေက်ာင္းေရွ့က ေၾကာ္ျငာဘုတ္မွာ ရွာၾကည့္ေသး
တယ္။
အဲ့ဒီေက်ာင္းေဘးမွာ Jos Fritz ဆိုတဲ့ ( http://www.josfritz.de )စိတ္၀င္စားဘို ့ေကာင္းတဲ့ စာအုပ္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ရွိတယ္။ သူ ့ဆိုင္ေဘးမွာ ေကာ္ဖီဆိုင္ပါတြဲထားတယ္။

အဲ့ဒီ၀န္းက်င္ကအိမ္ေတြက ေရွးအိမ္ေတြဆိုေတာ့ ၾကည့္ရတာအျမင္ဆန္းေနတယ္။
ေကာ္ဖီဆိုင္ ၂ဆိုင္ ၃ဆိုင္ေလာက္ လည္းဒီလမ္းထဲမွာရွိေသးတယ္။ ေအးေအး
ေဆးေဆးနဲ ့ထိုင္လို ့ေကာင္းတဲ့ဆိုင္ေလးေတြပါ။ ေနသာတဲ့ေန ့ဆိုရင္လမ္းေပၚက
အုတ္ေဘာင္ေတြေပၚထိုင္ရင္း ေအးေအးေဆးေဆး စကား၀ိုင္းဖြဲ ့ရင္ ေကာ္ဖီေသာက္
ၾကတာေတြ ့ရတယ္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းနဲ ့နီးေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြကိုလာေသာက္
ၾကေလ့ရွိတယ္။

က်န္းမာေရးအာမခံ ကုပၸဏီတစ္ခုရဲ ့ရံုးခန္းၾကီး တစ္ခုလည္း ဒီလမ္းထဲမွာ ရွိသလို
Santo Mercedes  ကားအေရာင္းခန္းကလည္း ဒီလမ္းထဲမွာရွိတယ္။
က်မ တခါတေလ၀ယ္ေလ့ရွိတဲ့ ေပါင္မုန္ ့ဆိုင္ေလးလည္း ရွိေသးတယ္။

လမ္းထဲကအိမ္အမ်ားစုမွာေတာ့ ေဆးခန္းေတြ၊ရံုးခန္းေတြ ဖြင့္ၾကတာမ်ားတယ္။
ဒီတလမ္းထဲမွာကို အထူးကုေဆးခန္း ေတာ္ေတာ္မ်ားသား။
ဒီလမ္းကို အခ်ိန္မွန္ေလွ်ာက္ေနၾကဆိုေတာ့ လူတခ်ိဳ ဳ  ့ကိုမ်က္မွန္းတမ္း
လာမိတယ္။ က်မလိုပဲ ဒီလမ္းကို ေန ့တိုင္းျဖစ္ေလွ်ာက္ေနၾကတဲ့သူေတြရွိသား။
ေတြ ့ေနၾကသူေတြ မေတြ ့ရင္ေတာင္ ဒီေန ့ေနမွေကာင္းရဲ ့လား လို ့ေတြးမိလာတယ္။

ေအာက္တိုဘာလကုန္ပိုင္းမွာ ျမိဳ ့ထဲကလမ္းေတြျပန္ဖြင့္ေပမဲ ့က်မကေတာ့
Wilhelm Straße  ဆိုတဲ ့လမ္းေလးကို ဆက္ေလွ်ာက္ေနတုန္းပါ။ လမ္းေလွ်ာက္
တာက်န္းမာေရးနဲ ့လည္းညီတယ္ေလ။ လမ္းေလးကိုက်မ သံေယာဇဥ္ျဖစ္မိတာလည္း
ပါတာေပါ့။