ရထားေပၚက အေတြးတစ္ခု

မေန ့က ခရီးကအျပန္ ရထားေပၚမွာ ၾကံဳခဲ့တာေလးပါ။
ဂ်ာမနီေျမာက္ဘက္ ၿမိဳ ့ တစ္ၿမိဳ ့ကေန အသက္၈၀ေက်ာ္ခန္ ့ရွိတဲ့
အမ်ိဳးသားတေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္လက္တြန္းလွည္းကိုတြန္းရင္း။
လွည္းေပၚမွာလည္း ခရီးေဆာင္အိတ္ အလတ္တစ္လံုး၊ အေသးတစ္လံုး၊
ပလတ္စတစ္ လက္ဆြဲအိတ္တစ္လံုးနဲ ့ တုန္တုန္ခ်ိခ်ိနဲ ့တက္လာပါတယ္။
ေတာင္ေ၀ွးကလည္း  လမ္းေလွ်ာက္လက္တြန္းလွည္း မွာကပ္ခ်ိတ္ထားေသး
တယ္။
အဖိုးအိုက သန္ ့သန္ ့ျပန္ ့ျပန္ ့ရွိပါတယ္။ ရထားေပၚေရာက္ေတာ့ သူ ့အိတ္ေတြ
ထားစရာေနရာမေတြ ့တာေၾကာင့္ တစ္တြဲလံုး ၾကားေလာက္ေအာင္
 ေအာ္ပါေတာ့တယ္။သူ ခံု အေပၚကပစၥည္းတင္တဲ ့ေနရာမွာရွိေနတဲ့
အိတ္ပိုင္ရွင္ကို ေအာ္ပါေတာ့တယ္။
ရထားေပၚကလူေတြကလည္း တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္
 ေခါင္းတခါခါနဲ ့ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ အနားက တစ္ေယာက္က အဖိုးရဲ ့
အိတ္ေတြထားဖို ့စီစဥ္ေပးလိုက္ပါတယ္။

လမ္းမွာသူ ့ေဘးမွာထိုင္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးက သူဘယ္သြားမွာလဲ။ဘာလဲေမးေတာ့
အဖိုးအိုက သူ ့အေၾကာင္းေျပာျပပါတယ္။
သူက အခု ဂ်ာမနီေတာင္ပိုင္း ဆြစ္နယ္စပ္က သူအရင္တုန္းကေနခဲ့ဘူးတဲ့
ျမိဳ ့က အသက္ၾကီရြယ္အိုေတြေနတဲ ့ အိမ္ယာကိုသြားမလို ့တဲ့။
သူ ့ေျပာတာကိုၾကားတဲ့သူတိုင္းသူ ့အေပၚ ဂရုဏာသက္မိသြားၾကတယ္။
ေစာေစာက မၾကိဳက္တဲ့ အၾကည့္ေတြ က သနားတဲ့အၾကည့္ကိုေျပာင္းသြားတယ္။
သူေနတဲ့ဂ်ာမနီေျမာက္ပိုင္းကအိမ္က အျပီးထားခဲ့ၿပီ ဇာတိျမိဳ ့က  အသက္ၾကီးရြယ္အို
ရိပ္သာမွာ ေျပာင္းေနရမယ္သူ ့မ်က္နွာက ၀မ္းနည္းေနသလိုပဲ။

ရထားေပၚကဆင္းသြာတဲ့သူအခ်ိဳ ့က သူ ့ကို လာႏႈတ္ဆက္ၿပီးအစစ အဆင္ေျပ
ေအာင္ဆုေတာင္းေပးသြားၾကတယ္။ က်မဆင္းရမဲ့ဘူတာမေရာက္ခင္ မွာ
သူက်မေရွ့ ကခံုမွာ လာထိုင္ေတာ့ စကားနဲနဲေျပာျဖစ္တယ္။

က်မလည္းဆင္းရမဲ့ဘူတာေရာက္ေတာ့ သူဆင္းရင္အဆင္ေျပေအာင္
သူ ့အိတ္ေတြ အေပၚကေအာက္ခ်ေပး၊ သူ ့ကိုႏႈတ္ဆက္ၿပီးအစစ အဆင္ေျပ
ေအာင္ဆုေတာင္းေပးခဲ့တယ္။ သူကလည္း က်မကို အစစ အဆင္အေျပဆံုး
ျဖစ္ပါေစလို ့ဆုေတာင္းေပးျပန္တယ္။

က်မအေတြးထဲမွာ အမ်ားၾကီးဆက္ေတြးေနမိတယ္။ က်မလည္းတေန ့ေန ့
အသက္ၾကီးလာရင္ သူ ့လိုပဲ သယ္ႏိုင္သေလာက္အထုတ္ကေလးနဲ ့
ဘယ္ေနရာမွာမ်ားသြားေနရမလဲလို ့ေတြးမိတယ္။
အခုေတာ့ လိုခ်င္တာေတြ၀ယ္လိုက္၊ သံုးလိုက္နဲ ့ ေနာက္ေတာ့ ဒါေတြကို
မေသခင္ကတည္းက ထားခဲ့ရမွာ။

တေလာက မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္နဲ ့စကားေျပာရင္း" ေၾသာ္ က်မတို ့ဂ်ာမနီ
ကိုလာတုန္းက ကီလို ၂၀နဲ ့လာခဲ့တာ။ အခု အိမ္ေျပာင္းမယ္လုပ္မွ တိုးပြား
လာတဲ့ပစၥည္းေတြ ... အမ်ားၾကီးပါလားတဲ့။" သူေျပာတာသတိျပန္ရသြားေသးတယ္။

ငယ္ရြယ္ခ်ိန္မွာေတာ့ မာန္တက္လိုက္၊ ရန္ျဖစ္လိုက္၊ ဘ၀င္ျမင့္လိုက္၊ ကိုယ့္ကို
ကိုယ္အထင္ၾကီးလိုက္နဲ ့ တေန ့ေန ့က်မ အသက္ၾကီးလာလို ့ ဒီအဖိုးအိုလို
တစ္ေယာက္ထဲ မရပ္တည္ႏိုင္ေတာ့ရင္.... ... ... အေတြးေတြမ်ားေနမိတယ္။

ပုညကေရာတိ (making or doing merits)

 ဥိးေသာမတ္စ္ေရးထားတဲ့ ( Verdienste erwerben) ဒီေဆာင္းပါးကို
ဂ်ာမန္ ေထရ၀ါဒ အဖြဲ ့ရဲ ့ ၀ဒ္ဆိုဒ္ Theravadanetz မွာ ေဖၚျပထားပါတယ္။

သူေရးထားတာကေတာ့ ကုသိုလ္ျပဳျခင္းအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ဘာေၾကာင့္ ကုသိုလ္ေတြ
ျပဳၾကတာလဲ၊ ကုသိုလ္ျပဳျခင္းေၾကာင့္ ဘာေတြျပန္ရလာသလဲ ဆိုတာေတြ
ေရးထားပါတယ္။ ဒါအျပင္ ကုသိုလ္နဲ ့ပုည ရဲ ့ အဓိပၸါယ္လည္းရွင္းျပထားပါတယ္။

Bad Elster မွအျပန္

ျပီးခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္က ဂ်ာမနီ အေရွ့ပိုင္းက Bad Elster ဆိုတဲ့ျမိဳ  ့ကို
ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ ေရာက္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ ကံစမ္းမဲ
ေပါက္တာေၾကာင့္ပါ။ က်မတို ့ျမိဳ ့က ေဆးရံုအသစ္ဖြင့္ပြဲ မွာ ကိုေသာမတ္စ္
က ကံစမ္းမဲ ထဲ ့လိုက္တာ ပထမဆုေပါက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီဆုက Bad Elster
ျမိဳ ့မွာရွိတဲ့ အပန္းေျဖ ေဆးရံု ( Kurklinik)  မွာ ႏွစ္ညအိပ္ၿပီး အစားေသာက္
အပါအ၀င္အနားယူခြင့္ ႏွစ္ေယာက္အတြက္ ရတာနဲ ့က်မတို ့သြားျဖစ္ၾကတာပါ။

က်မတို ့ေနတဲ့ေနရာကဆိုရင္ ကီလိုမီတာ ၆၀၀ ေက်ာ္ေမာင္းရပါတယ္။
အသြားလမ္းမွာ က်မရဲ ့ျမန္မာသူငယ္ခ်င္းအိမ္၀င္လည္ရင္းေန ့လည္စာ
စားျဖစ္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းနဲ ့ေတြ ့ရေတာ့ စကားေတြေျပာေကာင္းတာနဲ ့
အခ်ိန္က ခဏေလးကုန္သြားသလိုပဲ။ က်မတို ့လည္း ခရီးဆက္စရာရွိတာနဲ ့
သူငယ္ခ်င္းကိုႏႈတ္ဆက္ၿပီးထြက္ခဲ့ရတယ္။ ေတြ ့ရတာမ၀ဘူးသူငယ္ခ်င္း။

က်မတို ့တည္းရမယ့္ အပန္းေျဖေဆးရံုကိုေရာက္ေတာ့ ညေနေစာင္းေနၿပီ။
ေဆးရံုက  ေကၽြးတဲ့ညေနစာစားျဖစ္ပါတယ္။ ညေနစာကေတာ့ထံုးစံအတိုင္း
ေပါင္မုန္ ့နဲ ့ ခ်ိစ္၊ ဆလပ္သုပ္မ်ိဳးစံု... ေဆးရံုက natural medicine / integrative
medicine ေဆးရံုဆိုေတာ့ ေကၽြးတဲ ့အစားအစာက အဆီနဲ၊ အဟာရပိုရွိေစတဲ့
အရာေတြျဖစ္ပါတယ္။ ကိုေသာမတ္စ္ကေတာ့ အရသာမရွိဘူးလို ့ေျပာပါတယ္။
က်မအတြက္ကေတာ့ အရသာရွိၿပီးစားလို ့ေကာင္းပါတယ္။
သူတို ့ဆီက recipes တခ်ိဳ ့ေတာင္ယူလာပါေသးတယ္။

ညေနစာ စားၿပီးေတာ့ ျမိဳ ့ကိုေလွ်ာက္ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။ အေရွ့ဂ်ာမနီရဲ ့ျမိဳ ့ပံုစံအတိုင္း
ေဟာင္းေနတဲ့အိမ္ေတြ၊ လူမေနေတာ့တဲ့အိမ္ေတြ၊ အသစ္ျပင္ေဆာက္ထားတဲ့အိမ္ေတြ
နဲ ့စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ျမိဳ ့ကေလးပါ။ အဲ့ဒီျမိဳ ့ရဲ  ့ ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ Spa town
ျဖစ္လို ့ပါပဲ။ အဲ့ဒီျမိဳ ့ရဲ ့underground spring water source ၃ခု ေၾကာင့္ ၁၈၄၈ ေလာက္
ကတည္းက ေက်ာ္ၾကားခဲ့တာပါ။

ဒီပံုကေတာ့ Spa House ပါ။ ၁၈၅၃ မွာေဆာက္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

 Spring water ကို ေသာက္ၾကည့္လို ့ရပါတယ္။

 Spa Museum

ေနာက္ေန ့မွာေတာ့ မနက္စာစားၿပီးတာနဲ ့ ေဆးရံုကစီစဥ္ေပးထားတဲ့ အစီအစဥ္

ေတြ၀င္လုပ္ရပါတယ္။  အာယုေဗဒ မ်က္ႏွာႏွိပ္ေပးတာ၊ Qi Gong 

ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္တာ၊ ေရကူးတာေတြ ကို အစီအစဥ္အတိုင္းလုပ္ရပါတယ္။

ေန ့လည္စားစားၿပီးေတာ့ တျခားသူေတြနဲ ့ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္တဲ့အစီအစဥ္

ပါပါတယ္။  

က်မအတြက္က ဒီလို အပန္းေျဖေဆးရံုမွာ ေနဖူးတာ ပထမဆံုးပါ။ က်မတို ့

ျမိဳ ့မွာလည္း ဒီလို ေဆးရံုေတြရွိေပမဲ ့ အလုပ္သာလုပ္ဖူးတယ္ တခါမွ မေနဘူး

ပါဘူး။ သာမန္ဟိုတယ္မွာ တည္းတာနဲ ့စာရင္ေတာ့ က်မအတြက္ပိုသေဘာက်

ပါတယ္။ လူေတြဟာ တေယာက္နဲ ့တေယာက္ရင္းႏွီးၾကသလို၊ ေဖၚေရြၾကပါတယ္။

တဖက္က အနားယူရသလို၊ တဖက္ကလည္း က်န္းမာေရးအတြက္ အေထာက္

အကူျဖစ္ေစေတာ့ သေဘာက်မိပါတယ္။

ဂ်ာမနီမွာ ဆရာ၀န္ေထာက္ခံခ်က္နဲ ့ ဒီလိုေဆးရံုေတြမွာ အနားယူခြင္ရွိပါတယ္။

ကုန္က်စရိတ္ကိုေတာ့ က်န္းမာေရးအာမခံကုမၸဏီက ေပးပါတယ္။

လူနာအေနနဲ ့ကေတာ့ တေန ့ကို ၁၃ ယူရိုေပးရတယ္လို ့ေျပာပါတယ္။ တခ်ိဳ ့ကလည္း 

တေန ့၁၀ယူရိုေပးရပါတယ္။ အေသးစိတ္ကိုေတာ့ ေနာက္ၾကံဳတဲ့အခါေရးပါအံုးမယ္။

ဆရာ၀န္ေထာက္ခံခ်က္မပါပဲ မိမိဘာသာ အနားယူခ်င္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေဆးရံုက

ေပးတဲ့ အစီအစဥ္အတုင္းကိုယ့္ပိုက္ဆံနဲ ့ကိုယ္ ေနလို ့ရပါတယ္။ အဲ့ဒီေဆးရံုကေတာ့

တရက္ကို 60,65€ (ယူရို) ေတာင္းပါတယ္။ 

စိတ္၀င္စားစရာေတြ အမ်ားၾကီးရခဲ့တဲ့ ခရီးတစ္ခုပါပဲ။ ဒီလို ကံစမ္းမဲမ်ိဳး  ေနာက္တခါ

ေပါက္ခဲ့ရင္သြားခ်င္ပါေသးတယ္။

 

ခ်ဥ္ေပါင္....

 အဖြားက သီးပင္စားပင္ေတြစိုက္တာ၀ါသနာပါေတာ့ ခ်ဥ္ေပါင္ကို ေျမကုန္းေလးေတြ
လုပ္ၿပီးစိုက္ေလ့ရွိတယ္။ အိမ္မွာ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းခ်က္ရင္ ျခံထဲဆင္းခူးရံုပဲ။ အနီ၊ အျဖဴ ႏွစ္
မ်ိဳးစလံုးစိုက္ထားတယ္။ ျခံထဲကခူးလာတဲ့ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ရယ္၊ ငရုပ္သီးစိမ္းရယ္ ဆိုရင္
ဟင္းတစ္ခြက္ရဖို ့ အဆင္ေျပသြားၿပီ။

ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ကို မွ်စ္နဲ ့ပုဇြန္ေျခာက္နဲ ့( ပုဇြန္ေပၚခ်ိန္ဆို ပုဇြန္ေလးေတြနဲ ့)ေၾကာ္ထား
ရင္ ဘာအသားဟင္းမွ မလိုပဲ ထမင္းနဲ ့နယ္ဖတ္စားလိုက္ရတာ ျပန္ေတြးမိတိုင္း
သြားရည္က်မိတယ္။

ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းကို ငါး၊၀က္သားတို ့နဲ ့ ခပ္ျပစ္ျပစ္ခ်က္၊ ငရုတ္သီးဆားေထာင္းနဲ ့
ခ်က္တဲ့ေန ့ဆို ထမင္းျမိန္တဲ့ေန ့တစ္ေန ့ပါပဲ။ ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းနဲ ့ပုဇြန္ဆီျပန္
ဆိုရင္ေတာ့ က်မအၾကိဳက္ဟင္းေတြပါ။

အုန္းထမင္းခ်က္တဲ့ေန ့၊ေထာပတ္ထမင္းခ်က္တဲ့ေန ့၊ ဒန္ေပါက္၀ယ္စားတဲ့ေန ့
ေတြဆိုရင္ ခရမ္းခ်ဥ္သီးေလးစိတ္ထဲ့ ၿပီးပုဇြန္ေျခာက္နဲ ့ခ်က္ထားတဲ့
ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းခ်ိဳ က အအီေျပ မပါ မျဖစ္ပါပဲ။

ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းကိုနယ္ဖတ္စားၿပီးတိုင္းလက္မွာ အနံ ့စြဲေနတတ္လို ့လက္စင္ေအာင္
ေဆးဖို ့လူၾကီးေတြ ခဏခဏသတိေပး တာကိုလည္းအမွတ္ရေသးတယ္။

က်မၾကိဳက္တဲ့ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ကို ဒီေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ မစားျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။
ဂ်ာမနီေရာက္ၿပီး ပထမဆံုးရန္ကုန္ျပန္ေတာ့ အေမကို ခ်ဥ္ေပါင္ဟင္းခ်က္ထား
ေပးဖို ့ဖုန္းၾကိဳဆက္ထားဖူးတယ္။

ရန္ကုန္ကျပန္လာရင္ ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္ တစ္ခါထဲ့ယူလာဖူးေသးတယ္။ ၾကာၾကာထား
ၿပီး မစားခ်င္တာနဲ ့ပဲ  ေနာက္မယူလာျဖစ္ေတာ့ဘူး။ တစ္ခါ အရြက္ေတြ အေျခာက္လွန္း
ၿပီးယူခဲ့ေသးတယ္။ က်မျပန္တဲ့အခ်ိန္က မိုးတြင္းဆိုေတာ့ အေကာင္းေကာင္း မေျခာက္
တာနဲ ့ မႈိတက္လာတယ္။

အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္းေတာ့ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ကို ၾကိဳးစားပန္းစားမသယ္လာျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။
ရန္ကုန္ေရာက္ရင္ တစ္၀စားလာခဲ့တယ္။ ဒီမွာ စားခ်င္စိတ္ရွိလာရင္ Sauerampfer
ကိုပဲ အလြမ္းေျပခ်က္စားျဖစ္ပါတယ္။
ခ်ဥ္ေပါင္ကိုမစားတာ ၾကာေတာ့လည္း သိပ္မလြမ္းေတာ့သလိုပါပဲ။

တစ္ေလာက ေတာ့ အိမ္မက္ရဲ ့ ဘေလာ့မွာ ဗမာစတိုးအေၾကာင္းေရးထားတာေတြ ့
တာနဲ ့ ဖရန္းဖြတ္ေရာက္တုန္းဗမာစတိုးကို ၀င္ခဲ့ရင္း ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ေျခာက္ ရယ္
ငွက္ေပ်ာအူေျခာက္ရယ္၀ယ္လာခဲ့တယ္။ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ေျခာက္ ကေတာ့
 ေတာ္ေတာ္ေလး အဆင္ေျပပါတယ္။
ဒါနဲ ့ပဲ ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္တစ္ခါေၾကာ္စားျဖစ္တယ္။ ဒီေန ့ေတာ့ ခ်ဥ္ေပါင္းဟင္းကို ၀က္သား
သံုးထပ္သားရတာနဲ ့ခ်က္စားျဖစ္ပါတယ္။

မစားရတာၾကာတဲ့ မိမိၾကိဳက္တဲ ့ဟင္းတစ္ခြက္ကို စားလို ့ရေအာင္ ေၾကာ္ျငာသတင္း
ေပးထားတဲ့ အိမ္မက္ ကိုလည္း အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ရိုင္းျမစ္ေဘးက picnic

တေလာက ေနမေကာင္းျဖစ္ရာက နလန္ထစ ကိုေသာမတ္စ္ အတြက္
စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ လည္းျဖစ္၊ အခုရက္ေတြမွာ ေနကလည္းပူ၊ အလုပ္ပိတ္ရက္ေတြကလည္းရွိေနတာနဲ ့picnic အစီအစဥ္ေလးလုပ္ျဖစ္တယ္။
 က်မတို ့ေနတဲ့ေနရာကေန မိနစ္၂၀ေလာက္ကားနဲ ့သြားရင္ ျပင္သစ္၊ဂ်ာမန္
နယ္ျခားက ရိုင္းျမစ္ ျဖတ္သြားတဲ ့ Breisach ဆိုတဲ့ ျမိဳ  ့ေလးရွိပါတယ္။

အဲ ့ဒီေနရာေလးက လူလည္းသိပ္မမ်ား၊ ေအးေအးေဆးေဆးရွိလို ့မၾကာခဏ
ေရာက္ေလ့ရွိပါတယ္။
ဒီေန ့ picnic သြားဖို ့ေနရာစဥ္းစားေတာ့ က်မက ဒီရိုင္းျဖစ္ေဘးကိုေရြးလိုက္ပါတယ္။
သူကေတာ့ Blackforest က ေနရာတစ္ေနရာကိုေရြးပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့
ျမစ္ေဘးပဲသြားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

က်မတို ့ေရာက္ေတာ့ ဆိပ္ကမ္းမွာ အေပ်ာ္စီးသေဘၤာရပ္ထားတာေတြ ့တယ္။
အဂၤလန္ကလာတာတဲ့။ က်မအတြက္ၾကည့္စရာတစ္ခုရသြားေပမဲ့ ရိုင္းျမစ္ထဲမွာ
သြားေနတဲ ့သေဘၤာေတြ၊ ေရလႊာေရွာစီးေနၾကသူေတြကို ေတာ့ အေပ်ာ္စီးသေဘၤာ
ၾကီးက ကာေနလို ့ေကာင္းေကာင္း မျမင္ရေတာ့ဘူး။

က်မအိမ္ကေန ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ထဲ့သြားတယ္။ ႏွစ္ေယာက္သား စားေနက်မဟုတ္တဲ့
ေနရာမွာ စားရလို ့လားမသိ ပိုအရသာရွိသလိုပဲ။တခါတေလ အေျပာင္းအလဲေလးေပါ့။
ရိုင္းျမစ္ေဘးလမ္းေလွ်ာက္ဟိုေငးဒီၾကည့္ၿပီး အိမ္ျပန္လာခဲ့တယ္။
ဒီေန ့ေခါက္ဆြဲေၾကာ္က အရမ္းအရာသာရွိတယ္လို ့သူကေတာ့ ခဏခဏေျပာေနတယ္။
 သူေပ်ာ္ရင္က်မလည္းေပ်ာ္ပါတယ္။

တိုးတက္မႈရဲ ့ရလဒ္

ဒီေန ့အိမ္ေအာက္ထပ္က ဂ်ာမန္အမ်ိဳးသမီးတေယာက္နဲ ့စကားေျပာျဖစ္တယ္။
သူက ဂ်ာမနီေျမာက္ပိုင္းကျဖစ္လို ့က်မတို ့ေတာင္ပိုင္းမွာ သူ ့မိတ္ေဆြေတြ
မရွိဘူးတဲ့။ အဲ့ဒီကေနစၿပီး ဂ်ာမနီရဲ ့လူမႈ စရိုက္အေၾကာင္းေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။

က်မအသက္ၾကီးရင္ျမန္မာျပည္ျပန္ေနမွာလား။ဒီမွာပဲေနမလားလို ့ေမးတာနဲ ့
ျမန္မာျပည္ျပန္ေနမွာေပါ့လို ့ေျပာေတာ့ သူလည္း သူ ့ဇာတိေျမာက္ပိုင္းကိုပဲ
ျပန္ေနခ်င္ေၾကာင္းေျပာပါတယ္။  ဂ်ာမနီတစ္ႏိုင္ငံထဲမွာေတာင္ ေတာင္ပိုင္း
နဲ ့ေျမာက္ပိုင္း စရိုက္ဓေလ့က ကြာေနေသးတယ္။ ေတာင္ပိုင္းကသူေတြက
သိပ္မေဖၚေရြၾကပါဘူး။ ဖာသိဖာသာ ေနၾကတာမ်ားပါတယ္။ လမ္းမွာေတြ ့
လို ့လည္း ႏွဳတ္ဆက္ေလ့မရွိၾကဘူး။ ေစ်းဆိုင္ေတြသြားရင္လည္း
မေဖၚေရြၾကပါဘူး။ ေျမာက္ပိုင္းကသူေတြၾကေတာ့ ေဖၚေဖၚေရြေရြရွိၾကတယ္။
မွတ္တိုင္မွာ ရပ္ေနရင္းလည္း မိတ္ေဆြ လို စကားစျမည္ေျပာဖို ့၀န္မေလးၾကပါဘူး။
မိတ္ေဆြျဖစ္ဖို ့လြယ္တယ္ေပါ့ေလ။
အဲ့ဒီအမ်ိဳးသမီးက ေျပာင္းလာတာမၾကာေသးပါဘူး။ သူ ့မွာ ၇ႏွစ္အရြယ္ သား
တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ တျခားအိမ္ခန္း ေတြနဲ ့က်မ သိပ္မရင္းႏွီးေပမဲ ့သူနဲ ့ က်မ
မၾကာခင္မွာပဲ ရင္းႏွီးသြားပါတယ္။

သူ ့မွာလည္း အသက္ ၈၀ အရြယ္ အေမရွိၿပီး အေမက သူ ့အရပ္မွာပဲေပွ်ာ္ေၾကာင္း၊
ဒီဘက္ကိုလာဖို ့ေခၚလို ့မရေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ က်မအေမနဲ ့အရြယ္တူဆိုေတာ့
အေမ့ကို သတိရသြားမိတယ္။ အေမလည္း သူ ရပ္ရြာမွာ ပဲေနခ်င္တာ။

ဒီမွာ မိတ္ေဆြရွာဖို ့ခက္ေၾကာင္းေျပာျဖစ္ပါတယ္။ လူတိုင္းဟာ သူ ့အလုပ္နဲ ့သူ
အခ်ိန္ေတြ ျပည့္ေနတာေၾကာင့္ တျခားသူအတြက္ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ၾကပါဘူး။
သူ ့ကေလးေတာင္ သူငယ္ခ်င္းအိမ္သြားလည္ဖို ့ ရက္ခ်ိန္းေတာင္းရတယ္ဆိုပဲ။
ကေလးေတြမွာလဲ ေက်ာင္းၿပီးတာနဲ ့ ဂီတသင္တန္း၊အားကစားသင္တန္း၊
စတာေတြသြားရ၊ အိမ္စာလုပ္ရနဲ ့ အားခ်ိန္မရွိေၾကာင္း၊ အိမ္စာေတြကလည္း
အလြန္မ်ားေၾကာင္းေျပာရင္း သူတို ့ငယ္ငယ္က ကေလးဘ၀အေၾကာင္းေျပာျပပါတယ္။

သူတို ့ငယ္ငယ္က ကေလးေတြဟာ လမ္းေပၚမွာ ေဆာ့ၾကေၾကာင္း။ စစ္တိုက္တမ္း၊
တူတူပုန္းတမ္း၊သေရၾကိဳးခုန္တမ္း စတာေတြကစားၾကတယ္တဲ့။ လူၾကီးေတြကလည္း
ကေလးေတြကစားလို ့နားျငီးတယ္လို ့ျပသနာမလုပ္ေၾကာင္းေျပာျပပါတယ္။
တစ္အိမ္နဲ ့တစ္အိမ္လည္း အခ်ိန္မေရြးသြားလည္လို ့ရေၾကာင္းေျပာပါတယ္။
အဲ့ဒီတုန္းက ကေလးအေမေတြက အိမ္ရွင္မ အလုပ္ပဲ၇ွိေတာ့ အခ်ိန္ရေၾကာင္း၊
ကေလးေတြအတြက္အခ်ိန္ေပးႏိုင္ေၾကာင္းေျပာပါတယ္။

က်မလည္း က်မငယ္ငယ္က လမ္းေပၚမွာ အိမ္နီးခ်င္းကေလးေတြနဲ ့ေဆာ့ၾကတဲ့
အေၾကာင္း၊ အခုေတာ့ တူေလးတူမေလးေတြ ဒီလို အခြင့္အေရးမ်ိဳး မရေၾကာင္း၊
အိမ္ထဲမွာပဲ စာက်က္လိုက္၊တီဗီၾကည့္လိုက္၊ ဗီဒီယိုၾကည့္လိုက္၊ ဂိမ္းေဆာ့လိုက္၊
 ဖုန္းေျပာလိုက္နဲ ့အခ်ိန္ကုန္သြားေၾကာင္း။ ကေလးပီပီ ေျပးလႊားကစားၾကတာမ်ိဳး
မေတြ ့ရေတာ့ေၾကာင္းေျပာျပပါတယ္။

ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ တိုးတက္ေျပာင္းလဲမႈေတြနဲ ့အတူ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ခင္မင္ရင္းႏွီးမႈ
ေတြနည္းသြားရတာ စိတ္မေကာင္းစရာပါပဲ။ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာတိုးတက္မႈေတြေနာက္
ေခတ္နဲ ့အမီလိုက္ရင္း လူမႈေရးပိုင္းမွာ ေပးဆပ္လိုက္ရတာေတြက ေနရာတိုင္းမွာရွိ
ေနမွာပါပဲ။

၁၃ ႏွစ္ ၾကာခဲ့ၿပီ

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ႏွစ္က... .. ဘ၀သစ္တစ္ခုကို အေျခခ်ဖို ့ လမ္းသစ္တစ္ခုကိုေရြးခဲ့တယ္။
ေကာင္းေသာလမ္းလား၊ဆိုးေသာလမ္းလားဆိုတာ ဘာမွ မသိပဲ ရင္ဆိုင္ဖို ့
အားေမြးၿပီးထြက္လာခဲ့တယ္။
ေပ်ာ္စရာ၊စိတ္လွဳတ္ရွားစရာ၊ ၀မ္းသာ၊၀မ္းနည္းမႈေတြအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြ ့ခဲ့တယ္။

ဘ၀သစ္မွာ အေျခက်ေနေပမဲ့ ငယ္ငယ္က ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ကိုေတာ့
သတိရေနတုန္းပါပဲ။ 

ဒီႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ က်မ ရဲ  ့ ၾကိဳးစားမႈေတြ၊ ၾကံ့ခိုင္မႈေတြကို အားျဖည့္ေပးတဲ့
အရာကေတာ့ အေမ့ရဲ  ့ေမတၱာပါပဲ။ အခက္အခဲေတြနဲ ့ၾကံဳရတိုင္း ပထမဆံုး
သတိရမိတာက အေမပါ။
အေမရဲ ့အားေပးစကားေတြျပန္ၾကားမိရင္း အင္အားေတြျပန္ရလာရပါတယ္။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္အေမ။

က်မေဘးမွာ လိုအပ္တာျဖည့္စြမ္းေပတဲ့ ၊ က်မ ဘ၀ကို အေကာင္းဘက္
ကိုေျပာင္းေပးခဲ့တဲ့ က်မရဲ ့အိမ္ဦးနတ္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

က်မတေယာက္ထဲ ရွိတယ္လို ့ခံစားမိၿပီး ျမန္မာျပည္ကိုလြမ္းေနခ်ိန္မွာ
ဖုန္းဆက္ခြင့္ရ၊ စကားေျပာခြင့္ရ၊ ဘေလာ့ခ္ ေတြထဲမွာ အေတြးေတြဖလွယ္
ခြင့္ရတဲ့ အတြက္လည္း သူငယ္ခ်င္းတို ့ကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။