က်မ၊ရန္ကုန္၊၂၀၁၂

ကိုေသာမတ္စ္က ရန္ကုန္ကို က်မထက္ ၂ရက္ေလာက္ေစာထြက္သြားတာေၾကာင့္
ဒီႏွစ္ရန္ကုန္ျပန္ေတာ့တစ္ေယာက္ထဲပါ။ အေဖၚပါရင္ခရီးသြားရတာ စိတ္သက္သာ
ေပမဲ့ မျဖစ္ေတာ့လည္းတစ္ေယာက္ထည္းပဲေပါ့။ ဒီခရီးက ႏွစ္တိုင္းသြားေနၾကဆိုေတာ့
မ်က္စိမွိတ္ေတာင္သြားလို ့ရတယ္လို ့ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အားေပးရင္း ခရီးစခဲ့ပါတယ္။

ဒီႏွစ္ျပန္ခါနီးခါးတအားနာေနတာေၾကာင့္သယ္ရမဲ့အထုတ္ကို ေလွ်ာ့။ မျဖစ္မေနသယ္ရမွာ
သာသယ္သြားတယ္ဆိုေပမဲ့ ၂၂ ကီလိုေတာ့ရွိသား။ ေလယာဥ္က ေနလည္၁၂ နာရီထြက္မွာ
ဆိုေတာ့ အိမ္ကေန မနက္ ၅နာရီ၂၀ ရထားနဲ ့စထြက္ခဲ့ရတယ္။ လမ္းမွာ ရထား ၂ခါေျပာင္း
ရင္း အဆင္ေျပေျပနဲ ့ Frankfurt ေလဆိပ္ကိုေရာက္သြားပါတယ္။

ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ေတာ့ ေဘးနားမွာ တရုတ္လူမ်ိဳးလို ့ထင္ရတဲ့ အန္တီအရြယ္ အမ်ိဳးသမီး
တစ္ေယာက္ထိုင္ပါတယ္။ က်မလည္း မေတာက္တေခါက္တရုတ္စကားနဲ ့လွမ္းႏွဳတ္ဆက္လိုက္
ပါတယ္။ ဒါနဲ ့ပဲ တရုတ္လို ့သိသေလာက္မွတ္သေလာက္ ေျပာၿပီးမွ အန္တီက က်မကို
တရုတ္မလို ့ထင္ေနတာနဲ ့ က်မျမန္မာျဖစ္ေၾကာင္း၊ တရုတ္မဟုတ္ေၾကာင္းေျပာေတာ့မွ
သူလည္းျမန္မာပဲျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာရင္း ကဲ က်မတို ့ျမန္မာလိုပဲေျပာၾကတာေပါ့ဆိုၿပီး
တစ္လမ္းလံုး ျမန္မာလိုေျပာလာခဲ့တယ္။ ေလယာဥ္က အေမရိကန္ႏိုင္ငံက လာၿပီး
 Frankfurt မွာခဏနား၊ စကၤာပူကိုဆက္ျပန္တာကို။ အန္တီက နယူးဂ်ာစီ ကေန လာ
ၿပီးရန္ကုန္ျပန္မွာကို.... ေအာ္ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္.......

စကၤာပူေရာက္ေတာ့ အခ်ိန္သိပ္မရွိတာနဲ ့ရန္ကုန္ပ်ံမဲ့ေလယာဥ္ဆီ အျမန္ေျပးရေသးတယ္။
စကၤာပူ-ရန္ကုန္ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ေတာ့ က်မ ၀မ္းပ်က္ပါေတာ့တယ္။ အိမ္သာဆီ
အေျပးအလႊား၃ခါ ၄ခါေလာက္ ေျပးလိုက္ရတယ္။ ရန္ကုန္ျပန္ခါနီးတိုင္း ဗိုက္မေကာင္း
တာက်မ အက်င့္ျဖစ္ေနတယ္ထင္တာပဲ။ စိတ္လွဳတ္ရွားလို ့ေနမွာ။

ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ အစစ အဆင္ေျပပါတယ္။ လာၾကိဳမဲ့သူ မရွိေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲ
 ေျမနီကုန္းအိမ္ကို ကားငွားသြားလိုက္တယ္။ အိမ္ေရာက္တာနဲ ့အထုတ္ခ်ၿပီး အေမရွိတဲ့
လွည္းတန္းအိမ္ကိုေျပး၊ အေမ့ကို ေျမနီကုန္းအိမ္ျပန္ေခၚလာခဲ့တယ္။
အေမ့ကိုေတြ ့ေတာ့ က်မအရမ္းေပ်ာ္ပါတယ္။ အေမက အရင္ႏွစ္ကနဲ ့သိပ္မေျပာင္းလဲ
သြားဘူး။ သူခမ်ာက်မျပန္လာလို ့ေပ်ာ္ေနေရာ။

ေျမနီကုန္းအိမ္ေရာက္တာနဲ ့အေမ့အတြက္ ထိုင္စရာေနရာ အရင္ဖုုန္သုပ္ေပးၿပီး
တစ္ႏွစ္လံုးပိတ္ထားခဲ့တဲ့ တိုက္ခန္းကို က်မတေယာက္ထဲ သန္ ့ရွင္းေရးလုပ္ရပါေတာ့တယ္။
ေန ့လည္ ၂နာရီေက်ာ္ေလာက္က်ေတာ့မွ အားလံုးၿပီး၊ ေရမိုးခ်ိဳ းၿပီးေတာ့
ကိုေသာမတ္စ္ က သူတည္းေနတဲ့ ဟိုတယ္က ေရာက္လာပါတယ္။
အဲ့ဒီညကေတာ့ က်မရယ္အေမရယ္ ႏွစ္ေယာက္ထဲပဲ အိမ္မွာအိပ္ၾကတယ္။
ေနာက္ေန ့ က်မ ကိုေသာမတ္စ္က က်မတို ့ဆီေျပာင္းလာတယ္။

ရန္ကုန္ေရာက္တာနဲ ့ပထမဆံုးမနက္ မွာလုပ္ေနက် အတိုင္း ေျမနီကုန္းေစ်းကိုသြား၊
မီးဖိုေခ်ာင္အတြက္လိုတာေတြ၀ယ္။ အျပန္ေတာ့ စာခ်င္လွတဲ့မုန္ ့ဟင္းခါးပါ၀ယ္ခဲ့တယ္။
မနက္ပိုင္း ေစ်း၀ယ္သြားရတာက်မသိပ္ၾကိဳက္ပါတယ္။ ဂ်ာမနီမွာ မေတြ ့ရတဲ့ အသီး
အရြက္ေတြ၊ ငါး၊ပုဇြန္ေတြ၊ ပန္းေတြ၊ သနပ္ခါးေတြနဲ ့မ်က္ႏွာေတြ၊ ဆိုက္ကား၊လူ၊ေစ်းသယ္၊
ေစ်း၀ယ္။ ..........စံုေနေရာ။ က်မ မနက္တိုင္းေစ်းသြားျဖစ္ပါတယ္။
မနက္စာ ဆိုရင္ စာခ်င္ေနတဲ့ ေကာက္ညွင္းငခ်ိတ္ေပါင္းနဲ ့ပဲျပဳပ္၊ ပဲျပဳတ္ထမင္း၊ မုန္ ့ဟင္းခါး၊
ေခါက္ဆြဲသုပ္၊ အီၾကာေကြ ့.....ေစ်းထဲမွာ တေန ့တမ်ိဳးမရိုးေအာင္၀ယ္စားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ေန ့လည္စာကေတာ့ အေမအၾကိဳက္၊က်မအၾကိဳက္မွ်ခ်က္ရတာေပါ့၊ ငါးကိုေတာ့ေတာ္ေတာ္
စားျဖစ္ပါတယ္။ ပဲျပား၊ ကန္စြန္းရြက္၊ခ်ဥ္ေပါင္၊ ပိန္းဥ၊ ၀ဥ၊ မယ္ဇလီဖူး၊ ငပိရည္၊ငပိေထာင္း၊
ဆန္ျပဳပ္၊ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ ၊ ပုဇြန္ထုပ္ ( ငယ္ငယ္က က်မကိုပုဇြန္ထုတ္၀ယ္ေကၽြးဖူးတဲ့
သူေတြကိုလည္း အမွတ္ရမိေသးတယ္။) ....................... စာရင္းထဲမွာေရးထားတဲ့စားခ်င္တာေတြ
အကုန္စားျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒီႏွစ္ေတာ့ က်မကို လာကူညီေပးတဲ့ သမီးေလးတစ္ေယာက္ရပါတယ္။ သူ ့ေၾကာင့္
က်မလည္း အေမ့ကို အိမ္မွာစိတ္ခ်လက္ခ်ထားခဲ့ႏိုင္ၿပီး ဟိုနား၊ဒီနား သြားျဖစ္ပါတယ္။
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့လည္းေတြ ့ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ရန္ကုန္မွာ ဓမၼစာေပသင္ယူေနတဲ့ ဂ်ာမန္ဥဳးဇင္း တစ္ပါးကိုလည္း ဆြမ္း ၂ၾကိမ္ကပ္
ျဖစ္ပါေသးတယ္။ ဂ်ာမနီက အစ္မတေယာက္အတြက္လည္း အလွဴေတြလုပ္ေပးျဖစ္တယ္။

အျပန္အတြက္ေတာ့ ေထြေထြထူးထူး ဘာမွ မ၀ယ္လာခဲ့ပါဘူး၊ ပုဇြန္ေျခာက္၊ ပဲမွဳန္ ့အက်က္၊
ငရဳပ္သီးအေလွာ္မွဳန္ ့၊ကုလားေလးမဆလာ... စတဲ့ အေသးအမႊားေလးေတြပဲပါတယ္။

ဒါေတာင္စကၤာပူက အေဒၚအတြက္ ရွမ္းခ်ဥ္ယူလာေပးတာ အရည္ေတြထြက္ကုန္လို ့
စကၤာပူေရာက္ေတာ့ အကႌ်ေတြျပန္ေလွ်ာ္လိုက္ရေသးတယ္။

ဒီတေခါက္ရန္ကုန္မွာ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ပါတယ္။ တစ္လဆိုတဲ့အခ်ိန္က ခဏေလးကုန္
သြားသလိုပဲ၊ စိတ္ထဲမွာ မၾကာခင္ ျပန္သြားရမယ္လို ့ထင္ေနတယ္။
အေျခအေနေတြေပးလို ့ျပန္ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့.... က်မ၀မ္းသာတာထက္၊အေမကပို၀မ္းသာ
ေနမွာပါ။

က်မရန္ကုန္နဲ ့စကၤပူမွာရွိေနစဥ္ အဖက္ဖက္က ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးၾကသူအားလံုးကို
အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းမ်ား.. ၂၀၁၂

က်မ အေတြးေတြထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြက အျမဲပါပါတယ္။ ငယ္သူငယ္ခ်င္း
ေတြျဖစ္ၾကတဲ့ တီတီစီ က သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ တကၠသိုလ္မွာ တြဲျဖစ္ခဲ့တဲ့
သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ အခုေနာက္ပိုင္းသိကၽြမ္းခဲ့ရတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြ.....

ဒီႏွစ္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားနဲ ့ေတြ ့ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တီတီစီ
ကသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ေတြ ့ၾကေတာ့ ငယ္ငယ္က ကေလးဘ၀ အေတြ ့အၾကံဳ
ေတြ ျပန္ေျပာၾကရင္း ၊ အခုဘယ္သူက ဘယ္မွာ၊ ဘယ္သူနဲ ့ေတြ ့ေတြ ့တယ္
စသျဖင့္ သတင္းေတြေမးၾက၊ သတင္းေတြေပးၾကေပါ့။ သူငယ္ခ်ငး္တို ့ရဲ ့
ကေလးေတြေတာင္ ၁၀ တန္းေအာင္ကုန္ၾကျပီဆိုေတာ့.. က်မတို ခင္ခဲ့ၾက
တဲ့ႏွစ္ေတြ မနဲ ေတာ့ဘူးေပါ့ေလ။ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးနဲ ့မေတြ ့ႏိုင္ခဲ့ေပမဲ့
က်န္တဲ့သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလည္း သတိရ ရပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတို ့နဲ ့ေတြ ့
ႏိုင္ေအာင္ စီစဥ္ေပးတဲ ့ မဥၹၨဴ နဲ ့မီေအာင္ ကို အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

IR က အတူတြဲတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က လည္း ဒီႏွစ္တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္
က်မတို ့နဲ ့ရန္ကုန္မွာဆံုျဖစ္ပါတယ္။ အင္တာနက္ထဲ ေတြ ့ၾကေပမဲ ့လူခ်င္း
မေတြ ့ၾကတာ ၁၀ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီဆိုေတာ့ သူ ့ကို ထိုင္ၾကည့္ေနမိတယ္။
ငယ္ငယ္ကလို မေျပာင္းလဲတဲ ့သူငယ္ခ်င္းကိုေတြ ့ေတာ့ ေက်ာင္းတုန္းက
ေနာက္ခဲ ့၊ေျပာင္ခဲ့၊ ေပ်ာ္ခဲ့တာေတြ သတိရတယ္။ တျခားတြဲေဖၚတြဲဖက္
ေတြကိုလည္း လြမ္းတယ္။ သူငယ္ခ်င္းအျပင္ ရန္ကုန္မွာ ရွိတဲ့
သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ ့နဲ ့လည္းေတြ ့ၿဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ေန ့ေတာ့ က်မတို ့ရဲ ့မိခင္ဌာနရွိရာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ကို သြားၾက
ပါတယ္။ အဓိပတိလမ္းက ဂိတ္ကို အျပည့္ဖြင့္ထားတာေတြ ့ရေတာ့ လြတ္လပ္
မႈဆိုတာကို ခံစားရခဲ့ပါတယ္။ ဌာနမွာ အလုပ္လုပ္ေနေသးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း
တခ်ိဳ ့နဲ ့ေတာင္ငူ ေဆာင္နားက စားေသာက္တန္းေတြမွာ ထိုင္ရင္း ေက်ာင္းသူ
ဘ၀ အလြမ္းေျဖခဲ့ေသးပါတယ္။ အန္တီ၀င္းတို ့၊အန္တီျမတို ့ဆိုင္ေတြမရွိေတာ့
တစ္ခုခုလိုအပ္ေနသလိုပါပဲ။
စားေသာက္ေလေဖါင္ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္း၀န္းထဲ လွည့္ပတ္ၾကပါတယ္။
ေက်ာင္ထဲမွာ ျပဳျပင္မႈေတြ လုပ္ေနၾကတယ္။ ပလက္ေဖါင္းေတြျပင္၊ လမ္းေတြျပင္၊
နဲ ့ေပါ့။ အဓိပတိလမ္းမွာ ေလွ်ာက္ရင္း... ငယ္ဘ၀ အေတြ ့အၾကံဳေတြ တစ္ေယာက္
တစ္ေပါက္ေျပာၾကတာ ဆူညံေနေရာပဲ။ စာၾကည့္တိုက္အသစ္၊စာၾကည့္တိုက္ အေဟာင္း၊
သစ္ပုပ္ပင္၊ ေငြစာရင္းဌာန၊ ၀ိဇၨာခမ္းမ၊ အာစီ၊ ဂ်က္ဆင္..... ....

IRက သူငယ္ခ်င္းဇနီးေမာင္ႏွံက ဖိတ္လို ့ တျခားသူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ ့နဲ ့ညစာ စားၿဖစ္
ေသးတယ္။ အစားေတြကစံု၊လူေတြကစံုနဲ ့တကယ္ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။

ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ဖြဲ ့ကေတာ့ ဦးေသာမတ္စ္နဲ ့ပတ္သက္ၿပီးသိခဲ့ရေပမဲ့
က်မအေပၚမွာ တကယ္ေကာင္းၾကတဲ့ ညီအစ္မေတြလို ျဖစ္ေနၾကတဲ့ ဂ်ာမန္
တိုးဂိုက္သူငယ္ခ်င္းေတြပါ။ တေန ့အိမ္ကိုလာၿပီး မုန္ ့ေတြယူလာ၊ စကားေတြေျပာ၊
အခ်ိန္ေတြဘယ္လိုကုန္သြားမွန္းေတာင္မသိလိုက္ဘူး။

ရန္ကုန္ကအျပန္ စကၤာပူေရာက္ေတာ့ တီတီစီက သူငယ္ခ်င္းနဲ ့ေတြ ့ျပန္တယ္။
သူငယ္ခ်င္းနဲ ့အတူ သူလိုက္ပို ့ေပးတဲ့ Supermarket တစ္ခုကိုသြားၿပီး၊ ဟိုေငး၊
ဒီေမာ့နဲ ့ေစ်း၀ယ္ထြက္ရတာ တကယ္ေပ်ာ္စရာပါ။ ဂ်ာမနီမွာလည္းေစ်း၀ယ္ထြက္ရင္
တစ္ေယာက္ထဲ၊ ရန္ကုန္မွာလည္း ေစ်း၀ယ္မထြက္ျဖစ္ဆိုေတာ့ သက္တူရြယ္တူ
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ ့ေစ်း၀ယ္ထြက္ရတဲ့ အရသာကို မရရွိခဲ့တာ အေတာ္ၾကာခဲ့ပါၿပီ။
အဲ့ဒီအေတြ ့အၾကံဳကို ျပန္စဥ္းစားမိတိုင္း ေပ်ာ္ေနတုန္းပဲသူငယ္ခ်င္းေရ။
စကၤာပူမွာပဲ ဘေလာ့ထဲက သိေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းညီမတစ္ေယာက္နဲ ့ေတြ ့ျဖစ္ေသးပါတယ္။
စိတ္ထဲမွာညီမတစ္ေယာက္ေတြ ့ရသလို ၀မ္းသာမိပါတယ္။ က်မကို  အခ်ိန္ေပးၿပီး
ေတြ ့ခြင့္ေပးၾကလို ့လည္းေက်းဇူးပါေနာ္။

အခုအိမ္ျပန္ေရာက္လာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတို ့နဲ ့ေပ်ာ္ခဲ့တာေတြကိုျပန္ေတြးရင္း
သတိရေနပါတယ္။ ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာ လည္း သူငယ္ခ်င္းတို ့နဲ ့အတူ တေနရာရာမွာ
ျပန္ဆံုၾကေသးတာေပါ့လို ့ဆုေတာင္းရင္း သူငယ္ခ်င္းမ်ားအားလံုး က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္


ၾကပါေစ.......

Thomas in Yangon 2012

ကိုေသာမတ္စ္ကေတာ့ ရန္ကုန္ျပန္ရမယ္ဆိုရင္ က်မထက္ေတာင္ေပွ်ာ္ေနမလားပဲ။
ဒီႏွစ္သူက TG နဲ ့သြားၿပီး၊ က်မက S'pore Airline နဲ ့သြားပါတယ္။ က်မထက္ ရန္ကုန္ကို
တစ္ရက္ေစာေရာက္ေနတာနဲ ့ Pack Royal မွာ ၂ည တည္း ၿပီးမွ က်မတို ့ေနတဲ့ ေျမနီကုန္း
ကိုေရာက္ပါတယ္။ သူက မနက္စာဆိုရင္ ျမန္မာေကာ္ဖီနဲ ့အီၾကာေကြ ့၊ ပဲျပဳပ္နဲ ့ထမင္းေၾကာ္
ကိုအိမ္နားက ေဒၚ၀ါ ဆိုင္မွာ ေန ့တိုင္းစားပါတယ္။ 
အိမ္မွာေကာ္ဖီေဖွ်ာ္ေပးရင္လည္း ျမန္မာေကာ္ဖီမွဳန္ ့နဲ ့ေဖွ်ာ္မွ ေသာက္ခ်င္တာ။ ႏို ့ဆီမ်ားမ်ား
ခ်ိဳခ်ိဳအီအီကိုၾကိဳက္သူပါ။ သူ ့ အၾကိဳက္ေကာ္ဖီမွဳန္ ့ကေတာ့ လွည္းတန္းက ဆုေကာ္ဖီပါပဲ။ ရန္ကုန္ကျပန္လာတိုင္ ဆုေကာ္ဖီကိုတစ္ႏွစ္စာသယ္လာၿပီးေသာက္ေလ့ရွိသူပါ။ မနက္ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာစားၿပီးတာနဲ ့ ေရႊတိဂံုဘုရားသြား၊ ရိပ္သာသြားတဲ့အခါသြားနဲ ့
အိမ္ကို မနက္ ၉ နာရီေလာက္ျပန္လာေလ့ရွိပါတယ္။

ျပန္ေရာက္တာနဲ ့အင္တာနက္ဆိုင္ေျပးရတာကလည္းသူ ့ရဲ ့ေန ့စဥ္အလုပ္ပါပဲ။ က်မက
ရန္ကုန္မွာရွိေနခ်ိန္ အင္တာနက္ဆိုင္မေရာက္ျဖစ္ေပမဲ့ သူကေတာ့အခ်ိန္မွန္ပါပဲ။

ေန ့လည္စာကိုေတာ့က်မခ်က္တာသူမၾကိဳက္ရင္ ဒန္ေပါက္ဆိုင္ေျပး၊ဒန္ေပါက္ထုပ္ေလး
 ၀ယ္ၿပီးစားရွာသား၊ က်မလည္းသူ ့အတြက္အထူးတလည္ခ်က္မေပးျဖစ္ခဲ့ဘူး။

က်မအျပင္သြားရင္သူ ့ကို အေမနဲ ့ထားခဲ့ရလို ့ေတာ္ေသးတယ္။ က်မလည္း သူငယ္ခ်င္း
တခ်ိဳ ့နဲ ့ေတြ ့ျဖစ္တယ္။ အေမ့ကို ကိုေသာမတ္စ္က ေတာ္ေတာ္ေလးဂရုစိုက္ပါတယ္။
အေမကလည္းသူ ကိုခ်စ္ရွာသား။

ေန ့လည္မိုးမရြာရင္အေမ ့ကို လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေခၚသြား၊ အိမ္နားက ဒဂံုစင္တာေခၚသြား
နဲ ့။ တခါ သူ  က အေမကိုတြဲၿပီး  အျပင္သြားတုန္း လမ္းမွာ လူတစ္ေယာက္က
What a wonderful couple! လို ့ေျပာသြားသတဲ့။ :)

ကိုေသာမတ္စ္က ရန္ကုန္မွာ ေတြ ့တဲ့သူတိုင္းကို သူအသက္လယ္ေလာက္လဲလို ့ မွန္းခိုင္းေလ့
ရွိပါတယ္။ ဂ်ာမနီမွာ လူေတြက သူ ့အသက္ထက္ငယ္ၿပီးမွန္းၾကေတာ့ ရန္ကုန္ကလူေတြလည္း
သူ ့ကိုႏုတယ္လို ့မွန္းမယ္ထင္တာနဲ ့တူပါရဲ  ့။ ျမန္မာေတြက သူ ့ကို အမွန္နီးပါမွန္းလိုက္ေတာ့
ကိုေသာမတ္စ္ခမ်ာ မအီမသာျဖစ္သြားရပါတယ္။ :)
 ( လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၂ ႏွစ္ေလာက္က စိတ္တိုင္းက် လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ေနရာမရွိလို ့ ျမန္မာအမ်ိဳးသား
ႏွစ္ေယာက္ထိုင္ေနတဲ့ ၀ိုင္း မွာ၀င္ထိုင္ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုေသာမတ္စ္က ထံုးစံအတိုင္း သူ ့အသက္ကို
မွန္းခိုင္းေလရဲ  ့ ထိုသူ ႏွစ္ေယာက္က ညွာညွာတာတာနဲ ့ ၇၀ လို ့မွန္းလိုက္ေလရဲ ့။
ကိုေသာမတ္စ္လည္းေအာင့္သက္သက္နဲ ့သူ ့အသက္အမွန္ကိုေျပာျပေတာ့ ျမန္မာ အမ်ိဳးသားႏွစ္ေယာက္ခမ်ာ
အားေတြနာၿပီး က်မတို စားထားတာေတြကိုရွင္းသြားပါတယ္။)

ကိုေသာမတ္စ္က ရန္ကုန္ေရာက္တာနဲ ့ပုဆိုး၀တ္ေတာ့တာပါပဲ။ ျပန္မဲ့ေန ့မွသာ ေဘာင္းဘီ၀တ္
ေတာ့တယ္။ ဒီတေခါက္ သူမ်ားေတြပုဆိုး၀တ္တာကိုၾကည့္ၿပီး သူရဲ ့ပုဆိုးခါးပံုစက သူမ်ားနဲ ့
မတူဘူးတဲ့။ တခ်ိဳ ့က ခါးပံုစ ကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျပန္ ထည့္ထားတာကိုသတိထားမိၿပီး သူကလိုက္၀တ္
ၾကည့္ပါတယ္။ အဆင္ေျပသြားသားပဲ။ တေန ့လမ္းေလွ်ာက္ေနတုန္း ေဘးနားက အမ်ိဳးသား
တစ္ေယာက္ မြန္ပုဆိုး၀တ္ထားတာေတြ ့လို ့သူအလြန္ၾကိဳက္ေၾကာင္း၊ သူ ၀တ္ခ်င္ေၾကာင္း
ပူဆာတာနဲ ့က်မလည္း ေနာက္ေန ့ခ်က္ခ်င္း၀ယ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ သူ ့ခမ်ာလည္း
၀တ္ခ်င္လြန္းလို ့ရွိတဲ ့လိေမၼာ္ေရာင္ တီရွပ္နဲ ့၀တ္လိုက္ေတာ့ ..... ..... :)
ေနာက္ေန ့မွ တျခားအကႌ်နဲ ့ပိုအဆင္ေျပလိုက္ဖက္သြားေတာ့တယ္။

ရန္ကုန္မွာရွိေနတဲ့ရက္မွာပဲ သူနဲ ့Facebook မွာသိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဂ်ာမန္စကားေျပာေလ့က်င့္
ေပးေသးတယ္။ က်မလည္း သူ နဲ ့ပတ္သက္ၿပီးမိတ္ေဆြေတြပိုရလာလို ့၀မ္းသာရပါတယ္။

တေန ့ေတာ့မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္အိမ္မွာ က်မတို ့ေမ့က်န္ခဲ့တဲ့ထီး၂လက္ ျပန္သြားယူခိုင္းလိုက္
တာ ျပန္လာေတာ့ သူယူသြားတဲ့ထီးပါ အဲ့ဒီအိမ္မွာ ထပ္ေမ့က်န္ခဲ့ေသးလို ့အသစ္တစ္ေခ်ာင္း
ထပ္၀ယ္ရတယ္။ ဒါနဲ ့အိမ္မွာအခုထီး၄လက္ျဖစ္သြားေရာ။

ဒီတခါေတာ့သူရန္ကုန္မွာေနရတာပိုေပ်ာ္တယ္လို ့ေျပာပါတယ္။
သူက က်မထက္၄ရက္ေစာၿပီးရန္ကုန္ကျပန္ပါတယ္။သူ ့အတြက္ ေကာ္ဖီမွဳန္ ့၊
 ငပိေၾကာ္၊ သရက္သီးသနပ္ေတြအမ်ားၾကီးသယ္သြားေလရဲ  ့။

အိမ္အျပန္

ေရွ့လတုန္းက အေမ့ဆီျပန္ျဖစ္ပါတယ္။ ႏွစ္တိုင္းျပန္ေနၾကေပမဲ့ ဒီႏွစ္ကေတာ့ ဘာေတြေျပာင္းလဲ
ေနမလဲဆိုၿပီး သိခ်င္ေနတာ။ ရန္ကုန္က အရင္နဲ ့နဲနဲေျပာင္းလဲလာတယ္။ မီးေတြမွန္၊ကားအသစ္
ေတြအမ်ားၾကီး၊ ကားလမ္းေတြပိတ္တယ္။ တေနရာေရာက္ဖို အခ်ိန္အရင္ထက္ပိုယူရတယ္။
လူတိုင္းနီးပါးမွာ ဟန္းဖုန္းေတြနဲ ့၊ လူငယ္ေတြကတက္တက္ၾကြၾကြနဲ ့လွဳပ္ရွားေနၾကတယ္။
ဒီႏွစ္ရန္ကုန္မွာေနရတာ ေပ်ာ္ပါတယ္။

အေမ... အရင္ႏွစ္ကလိုပဲ။ သိပ္မ်ားပိန္သြားမလားလို ့ထင္ေနခဲ့ေပမဲ့ အေမက အရင္လိုပဲ။
မွတ္ဥာဏ္ေတြ ပိုေမ့လာတယ္။ က်မတို ့ေရာက္ေတာ့ အေမ သိပ္ေပ်ာ္ေနတာ။ က်မကို အျမဲတမ္း
သူ ့အနားမွာပဲရွိေနေစခ်င္တာ။ သူ ့ကို ထားခဲ့ၿပီး အျပင္သြားရင္ က်မလည္းစိတ္မေျဖာင့္ဘူး။
အေမေမွ်ာ္ေနမွာပဲဆိုၿပီး အိမ္ဘဲအျမန္ျပန္ျဖစ္တယ္။
အေမက သူ ့အသက္ကို တခါတေလေမ့ေနတတ္တယ္။ ငါ့အသက္ ၆၀ေက်ာ္ ရ၀ေလာက္ေတာ့ရွိေရာ
ေပါ့လို ့ေျပာၿပီး သူ ့ရဲ ့ျမန္မာေမြးေန ့ကို ေျပာၿပီးတြက္ခိုင္းတတ္တယ္။  က်မက ေဘာပင္နဲ ့စာရြက္
ေပးၿပီးတြက္ၾကည့္ခ်ုင္ေတာ့ မွန္ေအာင္ႏွဳတ္ႏိုင္တယ္။ အေမက သူ ့အသက္ ၈၀ မွန္းသိေတာ့
အရမ္းေပ်ာ္သြားတယ္။ ငါအခုအသက္(၈၀)မွာ တေယာက္ထဲ သြားႏိုင္လာႏိုင္၊ စားႏိုင္ေသာက္ ႏိုင္ေသး တယ္တဲ့။  မေသခင္ ဘုရားတရားအခုထက္ပိုလုပ္ရမယ္ဆိုတယ္။ အဲ့ဒီေန ့က အေမ့မ်က္ႏွာက
ၿပံဳးၿပီးေျခလွမ္းေတြေတာင္ပိုသြက္ေနသလိုပဲ။

အေမစားခ်င္တာေတြခ်က္ေကၽြးရင္း ဒီမွာမစားရတဲ့ ဟင္းေတြ စားျဖစ္တယ္။ က်မခ်က္ေကၽြးတဲ့ဟင္းေတြစားရင္း တခါတေလထမင္းစားမေကာင္းရင္ သမီးကို သတိရတယ္လို ့ ေျပာေတာ့ က်မစိတ္မေကာင္းျဖစ္ရတယ္။ အေမနဲ ့စကားေတြအမ်ားၾကီးေျပာျဖစ္တယ္။  ငယ္ငယ္ကအေၾကာင္းေတြ၊ ေဆြမ်ိဳးေတြ အေၾကာင္းေတြ၊ က်မသူငယ္ခ်င္းေတြ
အေၾကာင္းေတြ၊ ဂ်ာမနီက အေၾကာင္းေတြ......စံုလိုပဲ။

အေမနဲ ့အတူတူ ဟိုနားဒီနားသြားျဖစ္တယ္။ ေရႊတိဂံုဘုရား၊ တရားရိပ္သာ၊ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေတြကအစ၊ အိမ္နားက ေစ်းဆိုင္ေတြ အထိေပါ့၊ ကိုေသာမတ္စ္က ေနသာတဲ့ေန ့လည္ေတြမွာ အေမနဲ ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သြားထိုင္ၾကတယ္။ အေမေပ်ာ္ေနရွာတာ။
 အခုက်မတို ့ျပန္လာေတာ့ အေမလည္းလြမ္းက်န္ေနရစ္တယ္။ ေနာက္တစ္ေခါက္မျပန္ခင္အထိ
ေတာ့ က်မလည္း အေမ့ကိုလြမ္းေနမွာပါ။

မိုးရြာရင္

ဒီႏွစ္ဂ်ာမနီေႏြက အရင္ႏွစ္ေတြနဲ ့မတူပဲ မိုးမ်ားလြန္းတယ္လို ့ေျပာရမလိုပါပဲ။
မိုးရြာရင္လည္းေတာ္ေတာ္သဲပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ရန္ကုန္ ေရာက္ေနသလို
တခါတေလ ခံစားမိတယ္။မိုးရြာတဲ့အခါ ဟထားတဲ့ ျပဴတင္းေပါက္က ေန
ၾကားေနရတဲ့ မိုးသံေတြေၾကာင့္ငယ္ငယ္က အေမအိမ္ကို သတိရမိတယ္။

ေခါင္မိုးေပၚကို က်လာတဲ့မိုးစက္သံေတြ၊ မိုးရြာၿပီဆိုတာနဲ ့ တဂြမ္ဂြမ္ေအာ္ ေနတဲ့
ဖားသံေတြ၊ ဒီအသံေတြကိုနားေထာင္ရင္း မိုးေအးေအးမွာ ေကြးလို ့ေကာင္းတဲ့
ရက္ေတြ... ... ... သတိရမိတယ္။

က်မတို ့လွည္းတန္းအိမ္မွာ မိုးမ်ားမ်ားရြာတာနဲ ့ ျခံထဲကိုေရေတြ၀င္ေလ့ရွိတယ္။
တခါတေလမ်ားဒူးေခါင္းေလာက္အထိေရတက္လာတတ္တယ္။ မိုးတိတ္သြားရင္ေတာ့
သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေရျပန္က်တတ္တယ္။ ျခံထဲမွာ ကၽြတ္၊ခရု၊ငါး၊ေမွ်ာ့.. တခါတေလ
ေျမြေတာင္ရွိတတ္ေသးတယ္။ ကၽြတ္နဲ ့ေျမြကိုေတာ့က်မ အလြန္ေၾကာက္ပါတယ္။

မိုးရြာထဲမွာေက်ာင္းသြားခဲ့ရတာေတြ၊ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ဗြက္ေတြ စင္လို ့စိတ္ညစ္
ရတာေတြ၊ မိုးေအးတဲ့ေန ့ေတြ ေက်ာင္းမသြားခ်င္တာလည္း. .. .. အမွတ္ရမိေသးတယ္။

က်မ ရန္ကုန္ကိုျပန္တဲ့အခ်ိန္ေတြကလည္း မိုးတြင္းပဲျဖစ္ေတာ့ မိုးေတြရြာတဲ့ အခုလို
အခ်ိန္မွာ က်မ ရန္ကုန္ကိုျပန္ခ်င္တယ္။ မၾကာခင္ အိမ္ျပန္ရေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အသိေၾကာင့္ စိတ္ထဲမွာ ေပ်ာ္ေနသလို၊ အေတြးေတြ၊အိပ္မက္ေတြထဲမွာလည္း ျမန္မာျပည္က
အေမနဲ ့သူငယ္ခ်င္းေတြ၊မိတ္ေဆြေတြ၊ ေဆြမ်ိဳးေတြအေၾကာင္းေတြးျဖစ္တယ္။

က်မအတြက္ အေဖဆိုတာ...

က်မငယ္ငယ္က အေမကို အေဖဘယ္မွာလဲလို ့ေမးခဲ့ဖူးတာ မွတ္မိေနပါေသးတယ္။
အဲ့ဒီတုန္းက အေမက သမီးအေဖ ေသသြားၿပီလို ့ေျဖခဲ့တယ္။

က်မ ၅ႏွစ္အရြယ္ တီခ်ယ္ ေဒၚယဥ္၀ိုင္းေက်ာင္းမွာ အေမက အေဖ့ကိုေခၚလာၿပီး
က်မနဲ ့မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ ဒါသမီးအေဖတဲ့။ စိတ္ထဲမွာစိမ္းေနေပမဲ့ က်မမွာ
သူမ်ားကေလးေတြ (က်မေမာင္ႏွမ၀မ္းကြဲေတြ)လို အေဖရွိတယ္ဆိုလို ့ေပ်ာ္လာပါတယ္။

အေဖက နယ္မွာအလုပ္လုပ္ေနရလို ့က်မတို ့သားအမိဆီ(က်မဆီ) မၾကာခဏပဲလာ
လည္ႏိုင္တယ္လို ့ထင္ခဲ့တာ။ ကိုၾကီးတို ့၊မခ်ိဳတို ့အေဖေတြလည္းနယ္မွာပဲတာ၀န္က်ေန
ၾကတာဆိုေတာ့ က်မအတြက္ အထူးတလည္မေတြးေတာ့ပါဘူး။

က်မအသက္ ၁၃ ႏွစ္အရြယ္ သၾကၤန္တေန ့အဖြားတို ့အိမ္မွာ အေဖကို သူ ့ရဲ ့တျခား
မိသားစုနဲ ့အတူေတြ ့လိုက္ရတဲ့အခ်ိန္။ က်မတိတ္တိတ္ေလး ၀မ္းနည္းၿပီး၊ ညည
လူမသိေအာင္ငိုေနခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြ.... က်မဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ခဲ့ပါဘူး။
အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်မအနားမွာ အေမလည္းမရွိေနခဲ့ဘူး။ က်မ တစ္ေယာက္ထဲ.....။


အေမ့ဆီျပန္ေရာက္ေတာ့ အေဖ့တို ့မိသားစုကိုေတြ ့ခဲ့ေၾကာင္းေျပာျပၿပီးနဲ ့ေနာက္ပိုင္း
အေမ့ကို အေဖ့အေၾကာင္းမေျပာျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ အေမ့ေရွ့မွာ က်မ စိတ္မေကာင္း
ျဖစ္ရတာကို မေျပာျပခ်င္တာပါ။ က်မရင္ထဲက အေဖနဲ ့ပတ္သက္တဲ့ ခံစားမႈေတြကို
အေမ အခုထိသိမွာမဟုတ္ပါဘူး။
အဲ့ဒီအခ်ိန္ကစၿပီး အေဖက်မတို ့ဆီမလာလည္ေတာ့ပါဘူး။ က်မ ၁၀တန္းေအာင္ၿပီးေတာ့
မွတခါျပန္ေတြ ့ရတယ္။ က်မ ဒုတိယႏွစ္ေရာက္ေတာ့ အေဖ လာလည္တယ္။ ေနာက္ပိုင္း
အဆင္ေျပသလိုလာေတြ ့ပါတယ္။

အေဖ့ကို က်မ မပိုင္ဆိုင္ဘူးဆိုတာသိတဲ့ေနာက္ပိုင္း ပတ္၀န္းက်င္မွာ အေဖအေၾကာင္း
လူေတြေမးလာမွာေၾကာက္လာတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ ့အေဖေတြလို အေဖ့ ကို အနားမွာ
ရွိေစခ်င္တယ္။ နင့္အေဖေရာလို ့လူေတြေမးလာမွာေၾကာက္တယ္။ ေမးလာရင္လည္း
ဘာျပန္ေျဖရမွန္းမသိဘူး။ ဒီလိုနဲ ့က်မ ႏႈတ္နည္းလာတယ္။ လူၾကားထဲေျပာရဆိုရမွာ
ေၾကာက္လာတယ္။

က်မကို အေမက သူမ်ားတန္းတူ မေၾကာင့္မၾက ထားေပမဲ့ တခါတေလ အေဖဆိုတဲ့
က်မတို ့ေရွ့မွာမားမားရပ္ေပးမဲ့ သူကို လိုခ်င္မိတယ္။ က်မအားငယ္ေနခ်ိန္မွာ အေဖေရာ
ငါ့ကို သတိမွရရဲ ့လားလို ့ စဥ္းစားမိတယ္။ က်မေဘးမွာအေဖရွိခဲ့ရင္ဆိုတဲ့ အေတြး
မၾကာခဏေတြးမိတယ္။

က်မ ၁၀တန္းေအာင္ေတာ့ ဆရာတစ္ေယာက္က က်မ အေဖအေၾကာင္းေမးလို ့
သူ ့ကို အမွန္အတိုင္းပထမဆံုးေျပာျပျဖစ္တယ္။ သူက ဒါဟာ လူၾကီးေတြျဖစ္ၾကတဲ့
ကိစၥ၊ က်မနဲ ့မဆိုင္ေၾကာင္း။ က်မအေဖဟာ၊ က်မအေဖသာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ပတ္၀န္း
က်င္ကိုရင္ဆိုင္ရဲလာေအာင္၊သတၱိရွိလာေအာင္ အားေပးခဲ့ပါတယ္။ သူ ့ရဲ ့ေက်းဇူး
ေၾကာင့္က်မ လူေတာထဲျပန္၀င္ရဲလာတယ္။ အေဖအေၾကာင္းကိုလည္း သူမ်ားေတြ
ကို ေျပာျပရဲလာတယ္။

အရြယ္ေရာက္လာတာနဲ ့အမွ် တခါတေလ အေဖရဲ ့ဂုဏ္၊ အေဖ့ရဲ ့ အရိပ္ဟာ က်မ
အတြက္လိုအပ္လာျပန္တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ေတြမွာ က်မ၀မ္းနည္းစြာနဲ ့အေဖ့ကို တမ္းတခဲ့
မိဖူးပါတယ္။ အေဖဟာ က်မအတြက္ ရံုးသံုးနာမည္တစ္ခုလို စာရြက္ေပၚမွာသာရွိခဲ့
တာပါ။

အေကာင္းဘက္ကေတြးရင္ေတာ့ က်မ ကိုယ့္ကိုကိုယ္အားကိုးတတ္လာတယ္။
အိမ္မွာ ေယာကၤ်ားေလးအလုပ္ေရာ၊မိန္းကေလးအလုပ္ေရာ က်မတတ္ႏိုင္သလို
ၾကိဳးစားလုပ္တတ္လာတယ္။ ငါလုပ္မွျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ အသိရွိလာတယ္။ ဆံုးျဖတ္ရဲ
လာတယ္။

က်မဂ်ာမနီကိုေရာက္လာေတာ့ က်မလိုဘ၀တူကေလးေတြကို အမ်ားၾကီးေတြ ့ရတယ္။
ဒီမွာက ျမန္မာျပည္လိုမဟုတ္ဘူး။ အေဖနဲ ့အေမ အေၾကာင္းမတိုက္ဆိုင္လို ့ကြဲၾကေပ
မဲ့ သားသမီးဟာ မိဘႏွစ္ဦးစလံုးနဲ ့ေတြ ့ခြင့္၊ဆက္သြယ္ခြင့္ရတယ္။ ကေလးေတြဟာ
အေမနဲ ့ေနေပမဲ့ တပတ္တခါအေဖနဲ ့ေတြ ့ခြင့္ရွိပါတယ္။ အားလပ္ရက္ေတြမွာ အေဖနဲ ့
ခရီးအတူတူသြားၾကေလ့ရွိပါတယ္။ အေဖမွာ သားသမီးကိုေထာက္ပံ့ရမဲ့တာ၀န္ရွိတယ္။
ဥပေဒ အရကို သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ ဒီမွာ အေဖတေယာက္ဟာ ကိုယ့္သားသမီး
အေပၚတာ၀န္ေက်ပါတယ္။ လူၾကီးခ်င္းျပသနာမွာ ကေလးကိုမထိခိုက္ေစပါဘူး။

က်မတို ့ဆီမွာကေတာ့ အေဖနဲ ့လက္ရွိေနတဲ့မိသားစုက က်မလို အတူမေနရတဲ့ ကေလး
ကို အရာမသြင္းခ်င္ၾကပါဘူး။ အေဖ့မွာ က်မလိုေနာက္ကေလးတေယာက္ရွိမွန္း လူအသိ
မခံခ်င္ၾကပါဘူး။ နည္းမ်ိဳးစံုနဲ ့က်မကိုေႏွာက္ယွက္သလို၊ က်မနဲ ့အေဖ ျပန္ဆက္သြယ္မွာ
မလိုလားၾကပါဘူး။ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း သူ ့အေဖက ေနာက္မိသားစုရွိသတဲ့ဆိုတဲ့
ေ၀ဖန္ သလိုအေျပာမ်ိဳး ေျပာၾကေသးတယ္။

အေဖတိုင္းအေဖ့တာ၀န္ကိုေက်ႏိုင္ၾကရင္၊ မိဘတိုင္းမိဘတာ၀န္ကိုေက်ႏိုင္ၾကရင္ ၊
လူတိုင္းကိုယ့္တာ၀န္ကိုယ္ေက်ၾကရင္....ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပါ။

မုန္ ့ဟင္းခါး

က်မတို ့ျမန္မာအစားအစာျဖစ္တဲ့မုန္ ့ဟင္းခါးကို ငယ္ငယ္ကတည္းက
ၾကိဳက္တာပါ။ အဖြားတို ့ရဲ့ ဖ်ာပံု၊က်ိဳက္လတ္ ဘက္ကိုသြားလည္ရင္မုန္ ့ဟင္းခါး
ေကာင္းေကာင္းအျမဲစားရတယ္။ မုန္ ့ဟင္းခါးနဲ ့ပတ္သက္ၿပီး အမွတ္ရစရာေတြ
အမ်ားၾကီးပါပဲ။ က်မငယ္ငယ္က အိမ္မွာ မနက္စာစားေလ့ရွိတာက အိမ္နားက
ေဒၚေအးရွင္ရဲ ့မုန္ ့ဟင္းခါး။ ဒါဟာက်မရဲ ့မုန္ ့ဟင္းခါးနဲ ့ပတ္သက္တဲ့ပထမဆံုး
 အမွတ္ရတာတစ္ခုပါ။ ေနာက္ပိုင္း ေဒၚႏြဲ ့မုန္ ့ဟင္းခါး၊ ေဒၚေငြၾကိဳင္မုန္ ့ဟင္းခါး
စသျဖင့္အိမ္နားက ဆိုင္ေတြမွာစားေလ့ရွိပါတယ္။ ေက်ာင္းမသြားခင္ မုန္ ့ဟင္းခါးစား၊
ေကာ္ဖီေသာက္....(တခါတေလလည္း ေကာက္ညွင္းေပါင္း၊ ေခါက္ဆြဲသုပ္စားေလ့ရွိပါတယ္။)

က်မတို ့ျခံထဲမွာ မၾကာခဏ ဘုန္းၾကီးဆြမ္းကပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြနဲ ့
ရင္းႏွီးတဲ့မိတ္ေဆြ၊သူငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ  ့ကိုလည္းဖိတ္ေလ့ရွိပါတယ္။ အဲ့ဒီအခါမ်ိဳးမွာ
မုန္ ့ဟင္းခါးခ်က္ေလ့ရွိပါတယ္။ အလွဴအတြက္မုန္ ့ဟင္းခါးကိုေတာ့ က်မအေမက
ပင္တိုင္ခ်က္ပါတယ္။ အေမ့ရဲ ့မုန္ ့ဟင္းခါးက အိမ္နီးခ်င္းေတြနဲ ့မိတ္ေဆြေတြၾကားမွာ
နာမည္ရပါတယ္။
အေမခ်က္တဲ့မုန္ ့ဟင္းခါးကိုၾကိဳက္လို ့အိမ္နီးခ်င္းတခ်ိဳ  ့ရဲ ့အလွဴေတြမွာ လာခ်က္
ေပးပါဆိုရင္လည္း အေမက သြားခ်က္ေပးေလ့ရွိတယ္။ 
အေမ့မွာ မုန္ ့ဟင္းခါးေကာင္းေကာင္းခ်က္တဲ့ နည္းရွိတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိဳးအစားအတိုင္း
အေမခ်က္ေလ့ရွိပါတယ္။ အေမက သူမုန္ ့ဟင္းခါးခ်က္မယ္ဆိုရင္ သူ၀ယ္ေနက်
ငန္ျပာရည္ဆိုင္က စပါယ္ရွယ္ငန္ျပာရည္ကိုသံုးေလ့ရွိပါတယ္။ အဲ့ဒီငန္ျပာရည္
မဟုတ္ရင္သူ ့ဟင္းကို စိတ္တိုင္းမက်ပါဘူးလို ့အျမဲေျပာေလ့ရွိပါတယ္။
အေမက မုန္ ့ဟင္းခါးမွာ ငန္ျပာရည္က အဓိကပဲတဲ့။ ငါးကို ငန္ျပာရည္၊ဆႏြင္း၊ဂ်င္း၊
စပါးလင္တို ့နဲ ့ျပဳတ္တဲ့အခါ ဟင္းနံ ့ေကာင္းေကာင္းထြက္လာရင္ မုန္ ့ဟင္းခါး
ဟင္းရည္ေကာင္းၿပီသာမွတ္လို ့ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။

ျခံထဲမွာက လူအားကေတာင့္ေတာ့ အလွဴအတြက္ခ်က္ျပဳတ္ၾကရင္ တစ္ေယာက္၊
တစ္လက္နဲ ့ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ၾကက္သြန္ႏႊာတဲ့သူကႏႊာ၊ ပဲေရြးတဲ့သူကေရြး၊
ငါးႏႊင္တဲ့သူကႏႊင္၊ပဲေထာင္းတဲ့သူကေထာင္းနဲ ့ေပါ့။
ငွက္ေပ်ာအူကိုေတာ့ ျခံထဲမွာရွိတဲ့ ငွက္ေပ်ာပင္တစ္ပင္ကိုလွဲၿပီး ႏုနုေလးေတြကိုသံုးေလ့
ရွိတယ္။ ငွက္ေပ်ာေခါင္းကိုေတာ့ က်မအၾကိဳက္ဆံုးပါ။

အေမက မုန္ ့ဟင္းခါးစားရင္ အရည္နဲနဲပဲထည့္စားေလ့ရွိၿပီး၊ မႏၱေလးပဲေၾကာ္နဲ ့စားတတ္
ပါတယ္။ က်မကေတာ့ အေၾကာ္မထည့္ပဲ အလြတ္စားရတာပိုၾကိဳက္ပါတယ္။
လွည္းတန္းမွာဆိုနာမည္ၾကီးတဲ ့ မုန္ ့ဟင္းခါးဆိုင္ ေတြရွိပါတယ္။ ဆိုင္ေတြကလည္း
သူ ့လက္ရာနဲ ့သူ အရာသာနဲနဲေတာ့ကြဲပါတယ္။ က်မမွာေတာ့ သီးသန္ ့စားေလ့
ရွိတဲ့ဆိုင္ရယ္လို ့မရွိပဲ စားေကာင္းမယ္ထင္ရင္၀င္စားေလ့ရွိတာပါပဲ။

ရန္ကုန္ကို ျပန္ေရာက္တဲ ့အခါ ပထမဆံုးမနက္စာက မုန္ ့ဟင္းခါးပါပဲ။ အနီးအနား
ကဆိုင္မွာပဲစားျဖစ္ပါတယ္။ အရသာကေတာ့ ေထြေထြထူးထူးမေကာင္းလွေပမဲ့
က်မစိတ္ထဲမွာ ငါျမန္မာျပည္ျပန္ေရာက္ၿပီဆိုတာ မုန္ ့ဟင္းခါးစားလိုက္မွျပည့္
စံုသြားသလိုပါပဲ။ ေနာက္ေန ့ေတြ အခ်ိန္ရမွ ေကာင္းတဲ့ဆိုင္ေတြမွာ ၾကံဳရင္၀င္
စားျဖစ္ပါတယ္။

ဂ်ာမနီကိုေရာက္ေတာ့ မုန္ ့ဟင္းခါးကို အေမခ်က္တဲ့လက္ရာမမီေပမဲ ့
ကိုယ္တိုင္ပဲခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ မုန္ ့ဟင္းခါးခ်က္တိုင္း ငယ္ငယ္က ျခံထဲမွာ
အမ်ိဳးေတြနဲ ့၀ိုင္းဖြဲ ့ၿပီး အလွဴမုန္ ့ဟင္းခါးခ်က္တာကို အျမဲသတိရမိပါတယ္။

ဒီေန ့က်မ မုန္ ့ဟင္းခါးခ်က္စားျဖစ္ပါတယ္။ အေမနဲ ့ဖုန္းဆက္ၿပီး မုန္ ့ဟင္းခါး
ခ်က္မယ္လို ့ေျပာျဖစ္တယ္။ အေမနဲ ့ဖုန္းေျပာၿပီး တစ္ေယာက္ထဲမုန္ ့ဟင္းခါးခ်က္၊
အေမမုန္ ့ဟင္းခါးနဲ ့တြဲစားေလ့ရွိတဲ့ မႏၱေလးပဲေၾကာ္ ေၾကာ္၊ ငွက္ေပ်ာအူေျခာက္
ကို ဒီတစ္ခါေတာ့ တစ္ညေရစိမ္ၿပီး ေပါင္းအိုးနဲ ့ေပါင္းလိုက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး
အဆင္ေျပသြားပါတယ္။

ဟင္းခ်က္ၿပီးတာနဲ ့ မုန္ ့ဟင္းခါးတစ္ပြဲ၊ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ ့ အရာသာရွိတဲ့မနက္စာ
ကိုစားရင္း အေမနဲ ့အတူ ၿခံထဲကေမာင္ႏွမေတြအားလံုးကို သတိရေနမိပါတယ္။