ငယ္ငယ္ကသူငယ္ခ်င္း

တနဂၤေႏြမနက္ဖက္ ဖုန္းျမည္သံေၾကာင့္ ဘယ္သူပါလိမ့္လို ့ ဟလို
ထူးလိုက္ေတာ့ အႏွစ္ ၂၀ေက်ာ္ေလာက္မေတြ ့ျဖစ္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနတယ္။
သူက်မတို ့ေနတဲ့ေနရာေရာက္ေနတယ္ဆိုတာနဲ ့အေျပးအလြားသြားေတြ ့ဖို ့
စီစဥ္လိုက္ပါတယ္။ ရထားေပၚမွာ သူငယ္ခ်င္းအေၾကာင္းေတြးမိတယ္။
ငယ္ငယ္ကေတာ့ က်မတို ့ေတြ အပူအပင္မရွိ၊တာ၀န္ေတြမရွိနဲ ့ ေပ်ာ္ရြင္စြာ
ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ ေန ့ရက္ေတြ ့အမွတ္ရမိပါတယ္။
က်တို ့ဘ၀ေတြရဲ ့ေျပာင္းလဲမႈ ျဖစ္စဥ္ေတြထဲမွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ေခါင္းေဆာင္
တစ္ေယာက္ေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းနဲ ့သာမေတြ ့ျဖစ္ေပမဲ့ သူ ့သတင္းေတြ ၾကားေန၊နားေထာင္
ေနခဲ့ပါတယ္။ က်မ မလုပ္ႏိုင္တဲ့ ၊မေပးဆပ္ႏိုင္တဲ့ အရာတစ္ခုကို သူငယ္ခ်င္းက
လုပ္ေဆာင္ေနတာျမင္ရၾကားရေတာ့ ဂုဏ္ယူအားေပးေနခဲ့ပါတယ္။
က်မတို ့ေခတ္၊က်မတို ့ဘ၀မွာ ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ ခါးသီးမႈေတြ လူတိုင္းမွာရွိၾကေပမဲ့
သူငယ္ခ်င္းေလာက္ေတာ့ ျပင္းထန္ၾကမ္းတမ္းမယ္ မထင္ပါဘူး။
မိမိယံုၾကည္မႈအတြက္ရဲ ၀ံ့စြာ ရင္ဆိုင္ရဲတဲ့သူငယ္ခ်င္းရဲ ့ အႏုပညာ ႏွလံုးသားကို
သူငယ္ခ်င္းေရးထားတဲ့ကဗ်ာေတြ ဖတ္ရင္း သူငယ္ခ်င္းရဲ ့ဘ၀ကို ပိုၿပီးနားလည္၊ေလးစား
မိပါတယ္။
က်မတို ့အားလံုးအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကိုယူေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ ့တကြ
သူငယ္ခ်င္းနဲ ့ဘ၀တူ မိတ္ေဆြေတြအားလံုးကို ေလးစားရပါတယ္။
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္သူငယ္ခ်င္း။
ေအာင္ျမင္မႈေတြနဲ ့ဆက္လက္ခ်ီတက္ႏိုင္ပါေစလို ့ ဆႏၵျပဳရင္း... ... ...
(၂၉.၀၉.၂၀၁၃ အမွတ္တရ)

ေတြ ့ျဖစ္ခဲ့တဲ့ မိတ္ေဆြသစ္မ်ား

အိမ္လြမ္းတဲ့ အေတြးေတြက ညည ဆို အိပ္မက္ထဲေရာက္လာေလ့ရွိပါတယ္။ မနက္ႏိုးတိုင္း
အိပ္မက္ေတြကို ျပန္ေျပာရတာလည္း မရိုးႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။
တေန ့ (၂၀၀၇ ခုတုန္းက) တီဗီမွာ Blogger တေယာက္နဲ ့ Interview လုပ္ထားတာၾကည့္
ၿပီး ဘေလာ့ဆိုတာကိုစိတ္၀င္စားခဲ့မိပါတယ္။ ဘေလာ့ဆိုတာဘာလဲ၊ဘယ္လိုလုပ္ရသလဲ ဆိုတာေတြကို
Internet မွာ ရွာရင္ ဘေလာ့ တစ္ခုကိုစျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
အစပိုင္းေတာ့ တျခားသူေတြေရးတာဖတ္ရင္ comment ေတြေပးျဖစ္ရာက တေျဖးေျဖး ဘေလာ့
ေလာကထဲေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။

ဘေလာ့ေလာက ဟာ က်မအတြက္ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ မိသားစု အသစ္တစ္ခုကိုရလိုက္သလိုပါပဲ။
အိမ္လြမ္းတဲ့က်မ တေျဖးေျဖး အိပ္မက္ေတြက်ဲလာတယ္။ က်မေျပာျပခ်င္တာေတြ၊ ခံစားမႈေတြ ကို
ဘေလာ့ ဂါ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ မွ်ေ၀ခြင့္ရလာခဲ့ပါတယ္။ က်မရဲ ့ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ၊ ၀မ္းသာ၊၀မ္းနည္း
မႈေတြကို သူငယ္ခ်င္းဘေလာ့ဂါေတြက နားလည္ ေ၀မွ် ခံစားေပးၾကတယ္။

တခ်ိဳ ့ ဘေလာ့ဂါေတြက ဓါတ္ပံုေတြတင္ၾကလို ့ျဖင္ဖူးေပမဲ့၊ တခ်ိဳ ့ဆို အခုထိ မျမင္ဖူးပါဘူး။
ဒါေပမဲ့လည္း ခင္မင္မႈ ကေတာ့ မိသားစု၀င္ေတြလိုပါပဲ။ က်မနဲ ့အတူ ခံစားမႈေတြကို ခံစား၊
နားလည္ေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဘေလာ့ဂါမ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

က်မ ပထမဆံုးေတြ ့ဖူးတဲ့ သူကေတာ့ မလု ပါ။ သူေရးတဲ့ ဟင္းခ်က္နည္းေတြ ဖတ္ၿပီး စားခ်င္တာေတြ
ခ်က္စားခြင့္ ၊ ခ်က္စားတတ္လာလို ့ ေ၀းရပ္ေျမမွာ အစားအေသာက္ ပိုအဆင္ေျပလာရတာပါ။
မလု  နဲ ့ ရန္ကုန္မွာ ေတြ ့ျဖစ္ခဲ့တယ္။ မလုေရ... သတိရေနပါတယ္။

ဘေလာ့မေရးခင္က အျပင္မွာျမင္ဖူးၿပီး သားေပမဲ့ လျပည့္ရိပ္ ဆိုတဲ့ ဘေလာ့ ထဲကို၀င္ဖတ္ရင္း ခင္မင္လာ
ေတာ့မွ သူဟာ က်မနဲ ့အျပင္မွာမိတ္ေဆြျဖစ္ေနမွန္း သိခဲ့တဲ့ ညီမ လျပည့္ရိပ္ကိုလည္း ဂ်ာမနီမွာ မၾကာမၾကာဆံုမိပါတယ္။

တေန ့စကၤာပူေရာက္ျဖစ္ေတာ့ အခ်ိန္ရတဲ့ တစ္ရက္မွာဇြန္ နဲ ့အေျပးအလႊား ေတြ ့ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္တိုေလးဟာလည္းအခုအခ်ိန္ထိ အမွတ္ရေနဆဲပါ။

က်မရဲ ့ေနရာေလးဆိုတဲ့ ဘေလာ့ကိုေရးတဲ့မီးမီးနဲ ့ ဂ်ာမနီမွာခင္ခဲ့ၿပီး သူ ေျပာင္းသြားတဲ့ ေဟာ္လန္အထိ
လိုက္လည္ျဖစ္ၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေရ... ေဟာ္လန္မွာ စက္ဘီးစီးတာ မွတ္မိေသးရဲ ့လား။

က်ားခင္စိန္ ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကိုလည္း ဂ်ာမနီကိုသူ ေက်ာင္းလာတက္တုန္းက ခင္မင္ခြင့္ရခဲ့တာပါ။

ျမတ္ေရာင္နီ ကိုေတာ့ ေလးစားၾကည္ညိဳရတဲ့ ဆရာေတာ္ အျဖစ္ ဂ်ာမနီ က ဆရာေတာ္ေက်ာင္းကိုေရာက္
တုန္းကတခါ၊ က်မတို ့အိမ္ကို ၾကြလာတုန္းကတစ္ခါ ဖူးခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းတို ့ေရ... တေန ့ေန ့ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးနဲ ့ အျပင္မွာ ဆံုခ်င္ပါေသးတယ္။
ဘေလာ့ဂါ သူငယ္ခ်င္းမ်ား...က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ

ဂ်ာမနီမွ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအေၾကာင္း

အခုေခတ္မွာ အမ်ိဳးသမီးနဲ ့အမ်ိဳးသားၾကားမွာတန္းတူအခြင့္အေရးရေနၿပီလို ့ဂ်ာမနီမွာ
ေျပာေနၾကပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ မိမိအိမ္ေထာင္ရွင္ေယာက်ၤားနဲ ့ကေလးေတြ
ကိုျပဳစုဖို ့ ၊ အိမ္မႈကိစၥေတြ လုပ္ေပးဖို ့ဆိုတဲ့တာ၀န္ေတြထက္ ေခတ္သစ္ အမ်ိဳးသမီးေတြမွာ
မိမိဘ၀ကို စိတ္ၾကိဳက္ပံုေဖၚခြင့္၊ေရြးခ်ယ္ခြင့္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိလာပါတယ္။
အျပင္မွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့အိမ္ေထာင္ရွင္မတစ္ေယာက္ဟာ ဒီေခတ္မွာ မဆန္းေတာ့
ပါဘူး။
၁၉ရာစုႏွစ္တုန္းက ဂ်ာမနီမွာလည္း သားေယာကၤ်ားေလးကို သမီးမိန္းခေလးထက္ပိုၿပီး
တန္ဖိုးထားၾကသလို၊ အမ်ိဳးသားေတြကိုလည္း အမ်ိဳးသမီးေတြထက္ ပိုၿပီးတန္ဖိုးထားၾက
ပါတယ္။အခြင့္အေရးလည္းပိုရၾကပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ ပညာသင္ခြင့္မရခဲ့ၾကပါဘူး။

၁၈၂၀ေလာက္မွာေတာ့ အထက္တန္းလြာအမ်ိဳးသမီးငယ္မ်ားအတြက္ ေက်ာင္းဖြင့္ေပးခဲ့
ပါတယ္။အဓိကသင္ၾကားေပးတာကေတာ့ တေန ့အိမ္ေထာင္ၾကရင္ အိမ္ရွင္မေကာင္း၊
မိခင္ေကာင္းတေယက္ျဖစ္ေအာင္ရည္ရြယ္သင္ၾကားေပးပါတယ္။
အတန္းေက်ာင္းေနနဲ ့ေရးတတ္၊ဖတ္တတ္ရံုသာသင္ခြင့္ရၾကပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အမ်ိဳးသမီးအခြင့္အေရးၾကိဳးပမ္းသူေတြက အမ်ိဳးသမီး၊အမ်ိဳးသား
တန္းတူအခြင့္အေရးရဖို ့ဆိုတာ အမ်ိဳးသမီးေတြ ပညာတတ္ဖို ့လိုတယ္လို ့ခံယူ
ၿပီးၾကိဳးပမ္းၾကတာနဲ ့ ၁၈၉၃ မွာ အမ်ိဳးသမီးေတြ တကၠသိုလ္၀င္တန္း အထိေျဖဆိုခြင့္
ရရွိခဲ့ၿပီး ၊ ၁၈၉၆ မွာ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ တကၠသိုလ္ အတန္းေတြမွာ
၀င္ေရာက္နားေထာင္ခြင့္ရလာပါတယ္။ တကၠသိုလ္ စာေမးပြဲေျဖခြင့္ေတာ့မရေသးပါဘူး။
၁၉၀၀ ခုမွာ ဂ်ာမနီႏိုင္ငံမွာ ပထမဆံုးအမ်ိဳးသမီး တကၠသိုလ္တက္ခြင့္ကို Baden ျပည္
နယ္မွာစတင္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၀၉ ခုမွာေတာ့ဂ်ာမနီတႏိုင္ငံလံုးက တကၠသိုလ္ေတြမွာ
အမ်ိဳးသမီးေတြ ပညာသင္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။

၁၉၁၈ Weimarer Republik လက္ထက္မွာေတာ့ ဂ်ာမနီက အမ်ိဳးသမီးေတြအတြက္
ေျပာင္းလဲမႈေတြ အမ်ားၾကီးရခဲ့ပါတယ္။ အသက္ ၂၀ အထက္ အမ်ိဳးသမီးေတြ မဲေပးခြင့္
ရလာတယ္။ ဂ်ာမနီ သမိုင္းမွာ ပထမဆံုး အမ်ိဳးသမီး နဲ ့အမ်ိဳးသား ႏိုင္ငံေရးအခြင့္အေရး
တန္းတူရခဲ့တာပါ။

ဒီအခြင့္အေရးေတြဟာ Nationalsozialismus ( ဟစ္တလာလက္ထက္) ေအာက္မွာ 
ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ ့တာ၀န္ဟာ မိခင္ေကာင္းတေယာက္
ျဖစ္ဖို ့၊ ကေလးမ်ားမ်ားေမြးေပးဖို ့ဆို တဲ့ ေနရာကိုေရာက္သြားပါတယ္။ အဲ့ဒီေခတ္က
ကိုယ္၀န္ဖ်က္ခ်ရင္ေတာင္ ေသဒဏ္ေပးခံရတဲ့ေခတ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တကၠသိုလ္တက္
ခြင့္ကိုလည္း အလြန္တင္းၾကပ္ထားပါတယ္။

ဒုတိယကမၻာစစ္ၿပီးေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ ၾကမ္းတမ္း ခက္ခဲလွတဲ့ ျပန္လည္ထူေထာင္
ေရးလုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ကိုင္ရင္း ကိုယ့္ေျခေပၚကိုယ္ရပ္တည္ဖို ့ယံုၾကည္လာၾကပါတယ္။
ကေလးေတြနဲ ့မိးဖိုေခ်ာင္အလုပ္ေတြကေနရုန္းထြက္ဖို ့ နည္းလမ္းေတြရွာၾကတယ္။
အမ်ိဳးသမီးအဖြဲ ့အစည္းေတြဖြဲ ့ၿပီး အခ်င္းခ်င္း ကူညီၾကတယ္။ႏိုင္ငံေရးမွာစိတ္၀င္စား
လာၾကတယ္။ အမ်ိဳးသမီးအခြင့္အေရးကိုေျပာလာၾက လုပ္ေဆာင္လာၾကတယ္။
ဒီလိုနဲ ့ ၁၉၄၉ အေျခခံဥပေဒမွာ အမ်ိဳးသမီး၊အမ်ိဳးသား တန္းတူ အခြင့္အေရး ရွိရမယ္
လို ့ျပဌာန္းထားပါတယ္။

၁၉၅၀ ႏွစ္ပိုင္းေတြမွာေတာ့ ကေလးမ်ားမ်ားရွိတဲ့မိသားစုဟာ လူ ့အဖြဲ ့အစည္းမွာ
စံျပမိသားစုေနရာရလာပါတယ္။  ဒီေတာ့ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာလည္း အိမ္ရွင္မေကာင္း၊
မိခင္ေကာင္းေနရာကို ျပန္ေရာက္သြားျပန္ပါတယ္။ ကေလးေတြ အရြယ္ေရာက္လာ
မွသာ အလုပ္ခြင္ျပန္၀င္ဖို ့စဥ္းစားၾကပါတယ္။
အေရွ့ဂ်ာမနီဘက္မွာေတာ့ အိမ္ရွင္မေတြဟာ အလုပ္လုပ္ၾကျပီး 
ကေလးေတြကို ေတာ့ အစိုးရကေလးထိန္းဌာနေတြက ျပဳစုေပးပါတယ္။

၁၉၆၈ ႏွစ္ပိုင္းေတြေရာက္ေတာ့ ဂ်ာမနီအပါအ၀င္ တျခားႏိုင္ငံေတြမွာ အမ်ိဳးသမီး
အခြင့္အေရးလႈတ္ရွားမႈေတြ စတင္လာပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ အမ်ိဳးသားေတြအေပၚ
မွီခိုေနရတာကိုတြန္းလွန္ လာၾကတယ္။ မိန္းမက ေယာကၤ်ားဆီမွာ အရာရာ ခြင့္မေတာင္း
ခ်င္ၾကေတာ့ဘူး။ အမ်ိဳးသမီးေတြကို အကာအကြယ္ေပးမဲ့ဥပေဒေတြ ေတာင္းဆိုလာၾကတယ္။
အမ်ိဳးသမီးေတြ ကိုယ္ေျခေထာက္ေပၚကိုယ္ရပ္တည္ဖို ့ၾကိဳးစားလာၾကတယ္။  အမ်ိုးသမီး
အမ်ိဳးသားတန္းတူအခြင့္အေရးေတြေတာင္းဆိုလာၾကပါတယ္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္ကစၿပီးဂ်ာမနီက အမ်ိဳးသမီးထုရဲ ့ အခြင့္အေရးေတြ တေျဖးေျဖးရလာခဲ့ပါတယ္။
ဒါေတာင္ တခ်ိဳ ့အလုပ္ခြင္မွာ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ အမ်ိဳးသားေတြထက္လစာနည္းေနတုန္းပါ။
ကေလးေမြးလာရင္အလုပ္မွာ ေႏွာက္ေႏွးမႈေတြျဖစ္မွာဆိုၿပီး အေၾကာင္းျပၾကပါတယ္။
တခ်ိဳ ့အလုပ္ေတြမွာ ဆို အမ်ိဳးသမီး၊အမ်ိဳးသားအခ်ိဳးက်က် ခန္ ့ဖို ့လုပ္လာၾကပါတယ္။ 
ကေလးထိန္းေက်ာင္းေတြ တိုးဖြင့္ဖို ့ၾကိဳးစားလာၾကတယ္။ ကေလးေမြးၿပီးတဲ့အခါ
အမ်ိဳးသားက ကေလးထိန္အေနနဲ ့အိမ္မွာေနၿပီး ကေလးထိန္းႏိုင္ခြင့္ရေအာင္ အခြင့္အေရးေတြ 
စီစဥ္ေပးၿပီး အမိ်ဳးသမီးေတြ အလုပ္ဆက္လုပ္ႏိုင္ ေအာင္စီစဥ္ေပးလာပါတယ္။
ဒါေတာင္ အမ်ိဳးသမီးအမ်ားစုဟာ မိသားစုနဲ ့အလုပ္အၾကား အခက္အခဲေတြ ေတြေနရ
ေသးပါတယ္။ေနာက္ပိုင္းဂ်ာမန္ေတြကေတာ့ အိမ္အလုပ္ေတြမွာ မိန္းမအလုပ္၊
ေယာကၤ်ားအလုပ္မခြဲပဲအတူတူခြဲေ၀လုပ္ကိုင္ၾကတယ္။

ႏိုင္ငံတိုင္းမွာေတာ့ အမ်ိဳးသမီး၊အမ်ိဳးသား အခြင့္အေရးျခားနားမႈဟာ မိမိႏိုင္ငံရဲ  ့ယဥ္ေက်းမႈ၊
လူမႈေရး၊ႏိုင္ငံေရးေတြအေပၚမူတည္ၿပီးရွိေနၾကတာပါ။ သူ ့တိုင္းျပည္မွာ ဒီလိုလုပ္လို ့
ငါတို ့လည္းလိုက္လုပ္ရမယ္လို ့ ေတာ့ တရားေသေျပာဖို ့ခက္ပါတယ္။
အမ်ိဳးသမီးနဲ ့အမ်ိဳးသားေတြၾကားမွာ အျပန္အလွန္ေလးစားမႈ ကိုတည္ေဆာက္ရမွာပါ။
အမ်ိဳးသားေတြက အင္အားၾကီးတယ္ဆိုၿပီး အင္အားျပခ်င္တဲ့တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္တဲ့
စိတ္ေတြေလ်ာ့ရမွာပါ။ ငါ့မွာလည္းဒီအခြင့္အေရးရွိသလို သူ ့မွာလည္း အလားတူ
အခြင့္အေရးမ်ိဳးရွိေနတယ္ဆိုတာ မေမ့သင့္ပါဘူး။ အခြင့္အေရးသာယူတတ္ၿပီး
တာ၀န္မဲ့သူ မျဖစ္ေအာင္ႏွစ္ဘက္စလံုးက ၾကိဳးစားၾကရမွာပါ။ လူတိုင္းရဲ  ့ပင္ကိုယ္
ဗီဇနဲ ့လုပ္ကိုင္ႏိုင္မႈစြမ္းရည္ေတြဟာ က်ား၊မ အေပၚ မူမတည္ပါဘူး။ မိန္းမေတြလုပ္
ေလ့ရွိတဲ့အလုပ္ေပမဲ့ ေယာကၤ်ားတခ်ိဳ  ့က အမ်ိဳးသမီးေတြထက္ေကာင္းေအာင္လုပ္ႏိုင္သလို၊
ေယာကၤ်ားေတြအလုပ္ဆိုေပမဲ့ တခ်ိဳ  ့အမ်ိဳးသမီးေတြက ပိုေကာင္းေအာင္လုပ္ႏုိင္ပါတယ္။
အခြင့္အေရးတန္းတူရွိေနသလို၊ က်င့္သံုးရမယ့္ တာ၀န္၀တၱရားေတြလည္းတန္းတူရွိ
တယ္ဆိုတာသိရမွာပါ။ အစိုးရအေနနဲ ့လည္း အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ  ့အသံကိုနားေထာင္
ရမွာပါ။ ဒါမွလည္းသင့္ေတာ္တဲ့၊လိုအပ္တဲ့ ဥပေဒေတြ၊ အစီအစဥ္ေတြေရးဆြဲၿပီး 
အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ  ့အခြင့္အေရးကို ကာကြယ္ ေပးႏိုင္မွာပါ။

ငါကေတာ့အိမ္ဦးနတ္ပဲ အခြင့္အေရးပိုရတယ္ဆိုတာ မရွိသင့္သလို၊ ငါကေတာ့သူ ့ကိုမွီ
ခိုေနရလို ့ သူအတြက္အလုပ္ေတြပိုလုပ္  ေပးရမယ္ဆိုတာလည္းမျဖစ္သင့္ပါဘူး။
အမ်ိဳးသမီးနဲ ့အမ်ိဳးသားၾကား အျပန္အလွန္ ေလးစားမႈေတြနဲ ့ အခြင့္အေရးေတြ၊တာ၀န္
ေတြကို မွ်မွ်တတ ညွိႏိုင္းယူၾကရင္ သာယာတဲ့ ေလာက တစ္ခုျဖစ္လာမွာပါ။  

မွန္တင္ခံု

စေန ေန ့က်ရင္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အိမ္ ကိုလာလည္မယ္ဆိုတာနဲ ့
က်မတေယာက္ထဲ ထင္တိုင္းက်ဲထားတဲ့အခန္းကိုရွင္းျဖစ္ပါတယ္။
အလွျပင္ပစၥည္းေတြကိုရွင္းရင္းငယ္ငယ္က က်မအေမရဲ  ့ မွန္တင္ခံုကို
သတိရသြားမိပါတယ္။
က်မတို ့ငယ္ငယ္က မ်က္ႏွာမွာ အဓိက လိမ္းတာက သနပ္ခါး။ မ်က္ႏွာလိမ္းဖို ့
သနပ္ခါးတံုးေကာင္းေကာင္းတစ္တံုး၊ ေျခလက္လိမ္းဖို ့တစ္တံုးနဲ ့ အခ်ိန္မရ
ရင္လိမ္းေလ့ရွိတဲ့ အေပြးပါးသြားတဲ့သနပ္ခါးတံုးေတြကို ၾကိတ္ထားတဲ့သနပ္ခါးခဲ
ေတြထဲ့ထားတဲ့၀ါးေတာင္းေလး၊ ၀ါးဗန္းေလးအုပ္ထားတဲ့ ေက်ာက္ျပင္တစ္ခ်ပ္၊ သနပ္ခါးေသြးဖို ့ေရဘူးေလးတစ္ဘူး၊
အေမက သနပ္ခါး မလိမ္းခင္ေအာက္ခံအေနနဲ ့ၾတိရတနာ ဦးသိန္းေမာင္
စႏိုးကိုလိမ္းေလ့ရွိပါေတာ့ ဦးသိန္းေမာင္ စႏိုးဘူး တစ္ဘူး၊
သနပ္ခါးလိမ္းၿပီး မ်က္ႏွာရိုက္တဲ့  တို ့ပတ္ထဲ့ထားတဲ့ ဘူးေလးတစ္ဘူး၊ အေမက
မ်က္ခံုးေမႊးဆြဲေလ့ရွိေတာ့ မ်က္ခံုးေမႊးဆြဲတံနဲ ့ သြားပြတ္တံဘရတ္ခ်္ ေလးထဲ့တားတဲ့
ပလတ္စတစ္ျခင္းေလးတစ္လံုး၊ ကရင္ပတ္ေလးတစ္ဘူး၊ ႏႈတ္ခမ္းနီဘူး ၂ဘူးေလာက္၊
မ်က္ႏွာအတြက္ အေမ့ရဲ ့မွန္တင္ခံုေပၚမွာ အဓိကလိုတာေလးေတြပဲရွိပါတယ္။

ဆံတံုးလွလွထံုးတတ္ေလ့ရွိတဲ့အေမ ရဲ  ့မွန္တင္ခံုေပၚမွာ ဘီးက်ဲတစ္ခု၊ဘီးခြ်န္တစ္ခု၊
ရိုးရိုးဆံညွပ္နဲ ့ခြဆံညပ္မ်ား၊ ဆံပင္ျဖန္တဲ့ေကာ္ရည္ဘူးတစ္ဘူး၊ ဆံတံုးထံုးၿပီးျပန္ၾကည့္
ေလ့ရွိတဲ့ မွန္ေလးတစ္ခ်ပ္၊

မ်က္ႏွာသစ္ေတာ့လည္း သာမန္ ဆပ္ျပာနဲ ့ပဲသစ္ၿပီးေခါင္းေလွ်ာ္ေတာ့လည္း သေလွ်ာ္
ကင္းပြန္းေခါင္းေလွ်ာ္ရည္ပဲသံုးပါတယ္။ ေခါင္းေလွ်ာ္ၿပီးလိမ္းေတာ့အုန္းဆီ

အေမကေရေမႊးၾကိဳက္ေတာ့ ေရေမႊးပုလင္းတစ္ပုလင္း၊ႏွစ္ပုလင္းေလာက္ရွိတယ္။
အေမအလွျပင္ဖို လိုအပ္တာ ဒီေလာက္ပါပဲ။

က်မအရြယ္ေရာက္လာေတာ့ အေမလိမ္းေလ့ရွိတဲ့ စႏိုးကို မသံုးခ်င္ပဲ က်မတို ့ငယ္ငယ္
ကသံုးၾကေလ့ရွိတဲ့ ပရိုမီနာက က်မ တို ့မွန္တင္ခံုေပၚေရာက္လာတယ္။ မ်က္လံုးဆြဲဖို ့၊
မ်က္လံုးခ်ယ္ဖို ့၊ပါးခ်ယ္ဖို ့ေတြပါေနရာယူလာတယ္။ ဒီေလာက္ပါပဲ။

အဲ့အခုေတာ့ က်မမွန္တင္ခံု က ဘာေတြနဲ ့ျပည့္ေနမွန္းမသိေတာ့ပါ။
မ်က္ႏွာသစ္ဖို ့က ၃ မ်ိဳးေလာက္၊ ေအာက္ခံလိမ္းဖို ့က ေန ့တစ္မ်ိဳးညတစ္မ်ိဳး၊
မိတ္ကပ္ရည္က ၃မ်ိဳးေလာက္၊ မ်က္လံုးခ်ယ္ဖို ့က အမ်ိဳးစံု၊ ႏႈတ္ခမ္းနီကလည္း ၄။၅။၆
မ်ိဳး၊ ေရေမႊးဘူးေတြက ဘယ္ႏွစ္ဘူးမွန္းမသိ၊ ေခါင္းေလွ်ာ္ရည္ကလည္း ေလွ်ာ္ရံုနဲ ့
မၿပီးေပ်ာ့ေဆးေတြ၊ေပါင္းေဆးေတြ၊ ဟိုေဆး၊ဒီေဆးေတြ၊.....ဘီးေတြကလည္း
အစိတ္၊အက်ဲ၊ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳး......
ကိုယ္လိမ္းတဲ့လိုးရွင္း၊လက္လိမ္း၊ေျခလိမ္းတဲ့လိုးရွင္းေတြ.... ဘာေတြမွန္းမသိ..
အဲ့ဒါေတြကိုၾကည့္ၿပီး .. .... ...  အေမ့မွန္တင္ခံုနဲ ့ယွဥ္ၾကည့္မိတယ္။
 အေမတို ့ေခတ္က  ေစ်းကြက္ထဲမွာပဲ ေရြးစရာနဲလို ့လား၊ အေမကပဲ စနစ္တက်
ရွိလို ့လား။ အခုက်မေခတ္မွာေရာ.... ... ... က်မကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ဆင္ျခင္မိပါတယ္။

အခုက်မအေမ အသက္ ၈၀ ေက်ာ္ေနပါၿပီ၊ သူ ့အသားအေရ က လွေနတုန္းပါပဲ၊
ဆံပင္ေတြကလည္းသန္တုန္းပါပဲ။
နည္းမ်ိဳးစံုနဲ ့ထုတ္ထားတဲ့ေခတ္မီ အလွျပင္ပစၥည္းေတြသံုးေနတဲ ့က်မ အေမ့လို အသက္
၈၀ မေျပာနဲ ့ အခုေတာင္ဟိုနားကတြန္ ့၊ဒီနားကကြက္နဲ ့၊ ..
အသက္ ၈၀ ေလာက္မ်ားဆိုရင္ေတာ့လား... ... ... ...
( Botox ရွိသားပဲ၊ ဆံပင္စိုက္လို ့ရသားပဲ လို ့ေတာ့ရီစရာေတြးမိပါေသးတယ္။)

ေလာဘ ပိုက္ကြန္

အားေကာင္းလွတဲ့ စြဲေဆာင္မႈေတြက
နဂိုခ်ထားတဲ့လမ္းေၾကာင္းကို လ်စ္လ်ဴမႈဖို ့
တြန္းအားေတြအမ်ားၾကီးေပးခဲ့တယ္။

အေပါင္းေတြ၊အႏႈတ္ေတြၾကား
အေတြးေတြမ်ားေစခဲ့တယ္။
ငါ ဆိုတဲ့အေတြးေတြအမ်ားၾကီးေတြးခဲ့တယ္။

ဘာေၾကာင့္ လဲဆိုတဲ့မူလ အစကို ေမ့ၿပီး
အေပၚယံ အေတြးေတြထဲမွာ
ေသာကေတြမ်ားခဲ့တယ္။

အေၾကာင္းကိုေသခ်ာစစ္ရင္း ဘာေၾကာင့္ဆိုတာကိုေတြ ့သြားေတာ့
ေၾကာင့္ၾက မဲ့တဲ့ ေပါ့ပါး လြတ္လတ္တဲ့
အေျဖတစ္ခုကို က်မရလိုက္ပါတယ္။

ကိုယ္ရဲ  ့ လြတ္လပ္စြာ ဆံုးျဖတ္လုပ္ကိုင္ခြင့္ကို
ေငြနဲ ့လည္း မလဲႏိုင္ပါ။ ရာထူးနဲ ့လည္းမလဲႏိုင္ပါ။
ေျပာင္းလဲေနတဲ့ အရာေတြၾကားမွာ
ဘာကိုမွ ကတိျပဳ မထားတာ အေကာင္းဆံုးလို ့ထင္ပါတယ္။

အေပါင္း၊ အႏႈတ္

ဒီတခါ ရန္ကုန္ျပန္ေတာ့ အလုပ္ကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ ရန္ကုန္မွာပဲ ေနျဖစ္ေတာ့
မလို ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ တကယ္တမ္း ဂ်ာမနီမွာ ၁၅ႏွစ္နီးပါး ဘ၀ကို အစကျပန္စခဲ့ၿပီး
ထူေထာင္ခဲ့တဲ့ ၊ ေနသားက်ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ဘ၀တစ္ခု၊ အခက္အခဲေတြၾကားက
ၾကိဳးစားရယူထားတဲ့၊ ေက်နပ္မႈရေနတဲ့၊ အာမခံခ်က္ရွိတဲ့  အလုပ္တစ္ခု ဒါေတြကိုစြန္ ့
ထားခဲ့ၿပီး ျမန္မာျပည္မွာ ျပန္အေျခခ် ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ အေတြးေတြ၊ ႏွိဳင္းယွဥ္
စရာေတြ အမ်ားၾကီး ရင္ဆိုင္ခဲ့ရပါတယ္။

က်မ အေမက အသက္ၾကီးလာတာနဲ ့အတူ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးျဖစ္တဲ့က်မ အေမ့
နားမွာ ျပန္ေနသင့္ၿပီ၊ ျပန္ေနရမယ္ဆိုတဲ့ တာ၀န္၀တၱရားေက်ခ်င္မႈ၊ ေက်းဇူတရားဆပ္
ခ်င္မႈေတြက တစ္ဖက္၊ တကယ္လက္ေတြ ့က်က်စဥ္းစားတဲ့ က်မအတြက္ေရွ့ေရးစဥ္းစားမႈ
ကတစ္ဖက္ လက္ေတြ ့မွာ လြန္ဆြဲေနခဲ့မိပါတယ္။

ပထမဆံုးက်မ ဘာလုပ္ခ်င္ပါသလဲ။ အေမ့နားမွာျပန္ေနခ်င္တယ္။ အေမ့ကိုတစ္ေယာက္ထဲ
ထားရတာ စိတ္မေကာင္းဘူး။ ျပန္သြားတာကေျပာသေလာက္မလြယ္ျပန္ဘူး။
က်မတို ့မိသားစု အတြက္ လိုအပ္တဲ့ ပံုမွန္၀င္ေငြ ရႏိုင္မဲ့ အလုပ္တစ္ခုကလည္း မရွိမျဖစ္
လိုအပ္ျပန္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်မ ရန္ကုန္မွာ အလုပ္ရွာတယ္။ ရရင္ျပန္ေနမယ္ေပါ့။

ဒုတိယက က်မ ဘယ္မွာေပ်ာ္သလဲ။ က်မအတြက္ ကိုယ္ဖာသာေမးရမယ့္ေမးခြန္းပါ။
သူတပါးကို ကူညီခ်င္ရင္ မိမိကိုယ္တိုင္လည္း စိတ္ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ရွိဖို ့လိုအပ္ပါတယ္။
ကိုယ္ကိုတိုင္က အဆင္မေျပ၊ စိတ္မေပ်ာ္ရင္ တေျဖးေျဖးနဲ ့ က်မ လူေတြေပၚ ေဒါသထြက္မယ္။
မေက်နပ္မႈေတြျဖစ္လာမယ္။ ရန္ကုန္မွာ မိတ္ေဆြ၊သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ေတြ ့ခ်ိန္ေတြမွာ
က်မေပ်ာ္ပါတယ္။ သူတို ့ဆီကေတာ့ က်မလိုအပ္တဲ့အခါ အကူအညီေတာင္းလို ့ရသလို၊
သူတို ့ကေပးဖို ့လည္းအဆင္သင့္ပါ။
က်မ ဂ်ာမနီမွာ ရွိေနခ်ိန္ေတြမွာ လြမ္းတသသ ျဖစ္ေနခဲ့ရတဲ့ ျမန္မာ့ဓေလ့၊ စရိုက္ေတြ၊
ရိုးသားၾကိဳးစားမႈေတြ၊ ကူညီရိုင္းပင္းမႈေတြ လက္ေတြ ့ရန္ကုန္မွာ က်မ မရရွိခဲ့ေတာ့ပါဘူး။ တိုးတက္ေျပာင္းလဲေနတဲ့ေခတ္ၾကီးမွာ လူေတြရဲ ့ စရိုက္ေတြေျပာင္းလဲ
ေနတာကို အမ်ားၾကီးေတြ ့ရပါတယ္။ ကူညီမႈရဲ ့ေနာက္မွာ ေငြရွိေနသလို၊ ေငြေပးမွသာ
ကူညီမႈရသလိုပါပဲ။
အလုပ္တစ္ခု အပ္ရင္ အရည္အခ်င္းပါမလာပဲ။ ေငြေတာင္းဖို ့သာအားသန္ေန
တာေတြ ့ရတယ္။ မိမိလုပ္ေနတဲ့အလုပ္ေၾကာင္းနားလည္မႈအားနည္းၾကပါတယ္။
မိမိအလုပ္ကို တာ၀န္မယူႏိုင္ၾကတာေတြ ့ရတယ္။
က်မအိမ္မွာ မွန္တံခါးတစ္ခု တတ္ဖို ့စီစဥ္ထားတာနဲ ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက
က်မအပ္ေနက် ကုမၸဏီ ကို ဖုန္းဆက္လိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီတုန္းက က်မအေတြ ့အၾကံဳအရ
အလြန္စိတ္တိုင္က်ခဲ့ရတဲ့ ကုမၸဏီပါ။ ပထမဖုန္းဆက္ေတာ့ က်မသိခ်င္တာဘာမွ မသိရပဲ၊
ေနာက္ဖုန္းနံပါတ္တစ္ခုထပ္ေပးျပန္ပါတယ္။ ဆက္လိုက္ေတာ့ Marketing တာ၀န္ယူ
ထားသူျဖစ္ေနပါတယ္။ သူ ့ကို အက်ိဳးေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ အိမ္ကိုလာၿပီး တံခါးကိုလာတိုင္း
ေစ်းတြက္ေပးဖို ့ေျပာပါတယ္။ ေနာက္ေန ့ ျပန္ဆက္ေပးမယ္ဆိုၿပီး ၂ရက္ၾကာလို ့မဆက္တာနဲ ့
က်မျပန္ဆက္ရပါတယ္။ ေနာက္ေန ့ေတာ့ေရာက္လာပါတယ္။ ေစ်းတြက္ေပးဖို ့လာတဲ့
သူက တိုင္းစရာ ေပၾကိဳးမပါလာပါဘူး။ က်မအိမ္က ေပၾကိဳး ( အကႌ်ခ်ဳပ္တဲ့) နဲ ့ တိုင္းၿပီး
အၾကမ္းတြက္ေပးပါတယ္။ အတိအက်ကို မနက္ျဖန္ သူဖုန္းျပန္ဆက္မယ္ဆိုတာ က်မသာ
ျပန္လာေရာ ႏွစ္ပတ္ၾကာတဲ့အထိ ဖုန္းမဆက္ပါ။
ဒါတင္ပဲလား၊ ေရတိုင္ကီတင္တဲ့ကိစၥ... .. ပိုက္ဆံသာ ကုန္၊လူလည္းပင္ပန္း၊ အလုပ္တခုကို
အလီလီလုပ္ၾကပါတယ္။
ဒီျပသနာေတြက က်မတစ္ေယာက္ထဲမဟုတ္ မိတ္ေဆြေတြၾကားလည္း အလားတူ
ျပသနာမ်ားၾကားေနရပါတယ္။

ဒီလို အေကာင္းအဆိုးေတြ ကို အေပါင္းအႏွဳတ္ေတြလုပ္ရင္း ၃ ပတ္ကုန္သြားေတာ့
က်မ ရန္ကုန္က အလုပ္က ခ်က္ခ်င္းအလုပ္မစႏိုင္လို ့ရက္ေရြ  ့လိုက္တာနဲ ့
ဂ်ာမနီျပန္ေရာက္လာတယ္။
ဂ်ာမနီက အလုပ္ရွင္က က်မ အလုပ္ထြက္မွာစိုးလို ့ လစာတိုးေပးၿပီးတျခားခံစားခြင့္
ေတြညွိေပးဖို ့ ကမ္းလွမ္းျပန္တယ္။

အေပါင္းေတြ၊အႏႈတ္ေတြၾကားမွာ က်မလည္း ရန္ကုန္မွာ အလုပ္ဆက္ရွာေနပါတယ္။
အေမ က်မကို လိုအပ္ေနမွာ ဆို တဲ့ အေတြး၀င္လာရင္ အေပါင္းအႏႈတ္ေတြက
က်မအတြက္အေရးမၾကီးေတာ့ပါဘူး။

အေမဆီသို ့

အေမနဲ ့မေတြ ့ရတာ ၈လေလာက္ရွိၿပီ။ တနဂၤေႏြေန ့ၾကရင္ေတာ့
အေမ့အနားကို က်မျပန္ေရာက္ပါမယ္။ သမီးဘယ္ေတာ့လာမွာလဲလို ့
ဖုန္းဆက္တိုင္းေမးေလ့ရွိတဲ့ အေမ့ကို သမီးျပန္ေရာက္ပါၿပီလို ့ေျပာႏိုင္
တဲ့ရက္မၾကာခင္ေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုလို ့က်မ ေပ်ာ္ေနပါတယ္။

ဒီတစ္ခါေတာ့ ၃ ပတ္ပဲေနျဖစ္ပါမယ္။

သူငယ္ခ်င္းတို ့လည္း ရန္ကုန္မွာ ၾကံဳရင္ေတြ ့ၾကတာေပါ့။